... Contos de Estrelas e limóns

e xa está

2005-04-12T05:41:00.000-07:00

Tomo o exemplo de Suellen e marcho a outra plataforma, creo que un pouco máis xeitosa. Agora podese entrar por aquí ou por eiquí, e a ver como vai a cousa. Polo de pronto dín xa uns brochazos, falta mudar a imaxe esa do partenón e falta integrar algunha que outra cousiña, pero creo que está quedando un pouco máis xeitoso ¿non sí?

outra mudanza

2005-04-08T10:54:00.000-07:00

despois de máis dun ano en Blogger, coido que xa vai sendo hora de emanciparse... ¿non si? Visto que outr@s tamén mudan, non quero ser menos, e dado que estamos nunha etapa de cambio de cidade, de xente, de traballo e demáis, coido que non é unha mala data para escomezar un novo caderno. Iso si, non cambio nin de lingua, nin de tema, faltaría máis.

...e acción

2005-03-31T17:00:00.000-08:00

sucumbo a Flickr: ¡¡continúe o exibicionismo!!

cobardes

2005-03-31T16:11:00.000-08:00

non teñen o que hai que ter nin para tocar a uns nin a outros. Menos mal que algúns choran coma outros... e quen sabe...

... eu non miro, únome

2005-03-28T07:36:00.000-08:00

Despois de voltas e máis voltas, desfago as maletas nun sitio xa coñecido, tal vez aínda non sexa cátedro, pero únome ó capital humano formado en GZ que traballa fora, no meu caso xa teño destino e tamén tema. ¡¡e que vaia bem!!

... Contos de Estrelas e lim�

2005-03-17T06:33:00.000-08:00

Vía Mario: BookMeme 123.5 [1.- Estira o brazo e colle o libro mais cercano que atopes; 2.- abreo pola páxina 123; 3.- Busca a 5ª liña... e 4.-postea o que atopes, xunto con estas instruccións]

cuando la edad, los achaques y la soledad les llevan a los márgenes de la vida

los negros y menudos ojos vivarachos y tan gracioso todo él de cuerpo como un muñeco florentino

and then you got away, didnt you babe?

Creo que non estaría mal enviar unha botella de caña a quen averigue algún dos tres libros. (Un galego, un francés e un ianqui).

rumbeando

2005-03-13T01:04:00.000-08:00

Rambla pa'qui Rambla pa'lla
Esa la Rumba de Barcelona
Rambla pa'qui Rambla pa'lla
Esa la Rumba de Barcelona

Canta razón tiña o bó de Manu, a rumba de barcelona non é outra que ir rambla p'arriba e rambla p'abaixo. A cidade está fermosa, chove coma en Compostela, ós poucos, sen moitas ganas... e a combinación extraña de turistas e erasmus mollados, pero que sempre van en chanclas faga-o-tempo-que-faga fainos rir, aínda que non me atrevín a obter documentos gráficos do tema. Da visita relámpago fico, unha vez máis, coa longa ristra de asociacións que traballan dalgún xeito co tema das TIC (E que non coñecía aínda). O mellor dunha xornada un pouco técnica de máis a primeira vista, foi decatarme que non é tan fero o lobo como o pintan. Nuns días os textos das intervencións, pagan a pena.

Rambla pa'qui Rambla pa'lla
Esa la Rumba de Barcelona
Rambla pa'qui Rambla pa'lla
Esa la Rumba de Barcelona

divorcios

2005-03-08T02:57:00.000-08:00

Un sistema de desvínculos: para que los callados no se hagan preguntones, para que los opinados no se vuelvan opinadores. Para que no se junten los solos, ni se junte el alma con sus pedazos.

El sistema divorcia la emoción y el pensamiento como divorcia el sexo y el amor, la vida íntima y la vida pública, el pasado y el presente. Si el pasado no tiene nada que decir al presente, la historia puede quedarse dormida, sin molestar, en el ropero donde el sistema guarda sus viejos disfraces.

El sistema nos vacía la memoria, o nos llena la memoria de basura, y así nos enseña a repetir la historia en lugar de hacerla. Las tragedias se repiten como farsas, anunciaba la célebre profecía. Pero entre nosotros, es peor: las tragedias se repiten como tragedias.

Eduardo Galeano. El libro de los abrazos.

r9 e 'maia hi, maia ha..."

2005-03-07T05:09:00.000-08:00

Xa falamos do rapaz con problemas que canta diante da súa webcam un jreit jit. Hoxe leo en IBLNews que o rapaz tomou mal o seu éxito e síntese humillado, sen saber sacar proveito desta situación. Esta historia lembrame demasiado á do rapaz do R9, so que este último soubo sacar partido a á situación. Eu, no caso de ser "o cantante", comezaría a sacar versións dalgunhas outras cancións e estou bem certo que algunhas compañías pagarían por poñelo nos anuncios... creo que sería un novo fenómeno social... aínda que este rapaz se esconde da prensa. meu probe.

os xamóns e as conservas lévanse mal

2005-03-05T11:29:00.000-08:00

Eu estaba mirando a serie cando entrou unha nova personaxe. Non adoito facelo, pero ese día, mentres cenaba mirei T5. Póñovos en contexto: se non recordo mal, na taberna precisan unha empregada que piden ó INEM, nos dous primeiros minutos dín que cheira a "pachuli", que non sabe tirar unha caña, que corta o xamón como un entrecot... e non sei cantas cousas máis. A min, a verdade, molestoume en parte porque estaba fora e porque vou estando un pouco cansado da suposta imaxe que demasiadas veces dan os medios... ¿reproducindo o imaxinario social? O certo é que nestes tres últimos anos andiven bastante cruzando a península e a miña impresión non foi esa, coido que no imaxinario social non está esa imaxe do galego. Sempre que digo de onde son a xente resposta con moito respeto e ata admiración, podería dicir... claro que non sei si é pola autoridade e rotundidade coa que resposto, ou porque a xente engana moi bem. Eu simplemente mudei o canal sen nengún disimulo e con malestar.

Hoxe, lendo por casualidade o xornal, miro que xa pediron desculpas. O certo é que no foro dos serrano montouse unha boa, falando aquí, aquí, aquí, aquí, e aquí, por poñer un pequeno exemplo. Esta pequena multitude intelixente xa conseguiu as desculpas da productora, un comunicado da CIG e algo de repercusión. Eu tiraría ata conseguir a demisión dalguén da productora, pero claro, eu soio non fajo moito bulto, pero cando menos tentareino :P

Actualización
Xa hai no foro dos serrano algunha proposta de actuación, e no foro de vieiros tamén se fala do tema...

... Contos de Estrelas e lim�

2005-03-02T11:06:00.000-08:00

Creo que o invento do ano é este despertador que a máis dun que eu me sei lle faría moita ilusión. Chego a el via Baquia, unha das mellores newsletters que recuperei estes días de frío no centro e na periferia.

Multitudes online

2005-03-01T02:59:00.000-08:00

Comezo pola parte "dura", ás máis de 300 páxinas do libro, dúranme dous días. Agora miro o DVD que acompaña o libro, con esa sensación de carraxe... esa de sempre. Vai camiño dun ano e ata o día de hoxe non mirei un material audiovisual como o este Libro/DVD, paga a pena emplear 18€uros, paga a pena lembrar, paga a pena escoitar. Podes ler o primeiro capítulo.

O menhir de Currás

2005-02-19T11:50:00.000-08:00

Topamos co polémico menhir de currás. O meus avós por parte de pai viven a 200m, o meu avó, parte de nai, vivía a 400. Contaba este último que toda a vida estivo ahí, sen que ninguén supese que é e sen que ninguén se metese con él. Agora, por precausión, movérono uns metriños para que non estivera en perigo pola nova superautoestrada-viarápida-docarallo. Se cadra teñen que mover tamén a nosa casa uns metriños para ó lado, porque non descartamos sorpresas como as do Carmel ese de BCN.

A Sociedade da Información: A retórica en acción - Armand Mattelart

2005-02-19T05:36:00.000-08:00

Contrariamente ao que repiten ata a saciedade os profetas do ciberespazo, o enfrentamento contemporaneo ao redor do proxecto da chamada sociedade da información non se dá entre tecnófilos e tecnófobos, nen tampouco entre "globalófilos" e "globalofóbicos", senon entre quenes cren no milenarismo tecnoglobal e quenes loitan para lograr un control democrático do espazo informacional e comunicacional. Ubicar o reto ante as novas tecnoloxías dixitais baixo este ángulo do ensanchamento da democracia permite evitar o doble escollo á vez do anxelismo e da Apocalipse.

Conceptos interesados

Debo confesar que as apelacións de "Sociedade da Información" e "Sociedade do Coñecemento", que tenden cada vez máis a formar parte dun certo sentido común, están lonxe de ser inocentes. De feito, a expresión "Sociedade da Información" é o resultado dunha historia marcada por numerosas controversias. É precisamente o que tratei de demostrar ao trazar a sua xenealoxía en Historia da Sociedade da Información publicada en 2002 (Barcelona, Paidos).

A idea de sociedade rexida pola información, polo "dado", está anclada no proxecto da modernidade occidental. É moi anterior entón á invasión da linguaxe informática e da noción contemporanea de "información". No transcurso do século XVII e XVIII entronízase á matemática como arquetipo da razón, como modelo de razoamento e de acción útil. Tempos onde reaviva o grial dunha "linguaxe universal", da "Biblioteca de Babel", un tema recorrente na obra de Jorge Luis Borges.

A idea desplegase co proceso de industrialización e confúndese cos avances do pensamento cifrábel e medíbel como norma de perfectibilidade da sociedade, como parámetros do universalismo. Confúndese tamén coa evolución das doutrinas da organización e reorganización da sociedade. Nada extrano entón atopar ao fundador da economía política clásica, Adam Smith, ao filósofo do "industrialismo", Claude-Henri de Saint-Simon, ao inventor da primeira doutrina da organización científica da división do traballo, Frederick Winslow Taylor, nos precursores do proxecto tecnográfico dunha "sociedade funcional", unha sociedade xerenciada por virtude do saber positivo.

A noción mesma de Sociedade da Información xéstase a partir do fin da segunda guerra mundial. Unha serie de neoloxismos encárgase de anunciar a promesa dunha nova sociedade: manaxerial, poscapitalista, poshistórica, posindustrial, tecnotrónica, etc. Todos preparan o advimento da "Sociedade da Información" que se institucionaliza definitivamente a partir dos anos setenta. A esperanza que, ao saír do conflicto, o inventor da cibernética, Norbert Wiener, pon no potencial emancipador das tecnoloxias da intelixencia artificial ("Facer que nunca máis volte a repetirse a barbarie de Bergen-Belsen e Hiroshima") vese truncada polos enfrentamentos da guerra fria e as primeiras aplicacións destas invencións ás redes de protección do espazo aéreo.

O proxecto dunha "nova sociedade", configurada polas novas máquinas de información, tórnase parte integrante das tensións entre os duas sistemas de valores. Dende a metade dos anos cincuenta o auxe destes neoloxismos na ciencia política estadounidense vai parella coas tese dos "fins" ou "lusco-fuscos": da idade da ideoloxía, política, das clases e das suas loitas, dos intelectuais protestatarios e, por ende, do "compromiso", en proveito do auxe dun intelectual volcado cara a toma de decisión. Na nova sociedade prometida, o pensamento manaxerial, o positivismo xerencial, substituirá ao político. Nos anos setenta, co perfeccioamento dos "métodos obxectivos" para explorar o futuro, comezaron a multiplicarse os best- sellers de anticipación da sociedade tecno-informacional, sinónima de pleno emprego, de fin do Estado-nación, de democracia interactiva. Na sociedade dos futurólogos, a fractura xa non se daría entre ricos e pobres, entre comunismo e socialismo, se non entre Antigos e Modernos (segundo os mitos cuñados por Alvin Toffler). A partir dos anos setenta, a noción de Sociedade Informativa sairá dos think tanks e dos medios académicos para convertirse en principio operacional en mans dos gobernos dos grandes paises industriais.

O termo "Sociedade do Coñecemento", de aparición máis recente, que ambiciona colmar as carencias e as ambigüidades da noción de "Sociedade da Información", é tamén problemático. O uso da noción xenérica de "coñecemento" é tan proteiforme como o recurso á de información. Esta semántica ten o defecto de esquivar a cuestión da pluralidade dos saberes e dos seus protagonistas: os saberes fundamentáis ou sabios, os saberes aplicados dos expertos e os contraexpertos, os saberes ordinarios xurdidos das múltiples vivencias da cotidianidade. Un dos aportes maiores da ruptura epistemolóxica que, nos anos oitenta, significaron o novo paradigma do "retorno ao suxeito" nas ciencias humanas e sociais é precisamente a reabilitación dos saberes procedentes das experiencias vividas.

De agora en diante, este novo réxime de verdade repercute ineludíbelmente nas maneiras de achegarse á producción e a circulación das outras duas fontes de saberes. Así estano a entender, por exemplo, os novos movementos sociais para outra mundialización ao definirse como "movementos de educación popular" e ao buscar novas formas de alianzas sociais entre intelectuais e actores da sociedade civil organizada, formas inéditas de intercambios mútuos dos saberes en todas as suas variantes.

Á noción singular e unívoca de "coñecemento", prefiro a expresión alternativa "Sociedade dos saberes para todos e por todos" para designar o proxecto de sociedade equitativa, quitando proveito das novas tecnoloxias da información e da comunicación. Esta denominación ten polo menos o mérito de contrarrestar a tendencia lancinante que se observa nas esferas do poder chamado global ao retorno das concepcións difusionistas –de arriba abaixo- da producción e distribución do "coñecemento" nas estratexias das construcción dos macro-usos das novas tecnoloxías da información e da comunicación. A retórica da inovación dixital serve de coartada para remozar visións neo-imperiais e etno-céntricas da reestructuración da orde mundial. Por exemplo, cómo o gurú do management Peter Drucker, no seu libro "A sociedade postcapitalista", caracteriza a "Sociedade do Coñecemento" (Knowledge society): "O home instruído do mañá deberá contar con que viva nun mundo globalizado que será un mundo occidentalizado".

Falar na "Sociedade do Coñecemento" sen cair en mitoloxias sobre o poder redentor das tecnoloxias implica recoñecer que os sistemas de producción e circulación dos saberes atravesan unha crise profunda, estructural. Atestiguano as embestidas desreguladoras en contra da idea do servizo público nos sistemas de ensino e de investigación. Un bó índice sería o número de folgas que ocorreron baixo todas as latitudes para defendelo . Globalmente, pódese dicer que as innovacións tecnolóxicas voltaronse arma decisiva na guerra a que entregan os grandes grupos para a conquista dos mercados, dende aqueles de alta tecnoloxia até os da industria farmaceutica pasando polos dos organismos modificados.

O proceso de producción dos coñecementos está atrapado nunha dinámica que fixa unha escala de prioridades actuando en función do aumento da competitividade das empresas. A visión xerencial da sociedade naturalizou o achegamento acrítico dos focos de elaboración e transmisión dos saberes ao pragmatismo empresarial A apropiación pola valorización capitalista da materia gris e da creatividade con fins de integración é un dos retos maiores do proxecto ultraliberal de construcción da arquitectura reticular global. A nova tecno-utopia busca a alianza entre a "imaxinación" dos "intelectuais" e o "realismo" dos managers. Esta linguaxe maniquea deixa ver os prexuízos do antiintelectualismo do que se nutre.

Leccións da CMSI

A preparación do "Cumio Mundial da Sociedade da Información" (CMSI) serve como revelador dos contrastes entre proxectos de sociedade. Tanto as xuntanzas intergubernamentais ao nível de áreas rexionais (Bávaro, Bamako, Beirut, Bucarest, Tokio) como os tres prepcoms organizadas en Xenebra na sede de UIT onde a sociedade civil foi convidada a facer escoitar a sua voz. Mesmo, polo estatuto mesmo do sistema de Nacións Unidas, esta oferta non concerne á participación nas decisións, e non está exenta do risco de recuperación, a experiencia é rica en ensinos que trascenden a cuestión puntual da Sociedade da Información .

É un índice da procura de mecanismos segundo os cales os cidadáns tratan de organizarse prefigurando unha esfera pública transnacional, aínda embrionaria. É, en sí, un grande avance se lembramos a sua ausencia completa nas xuntanzas ou cumios do G-7 que cuñaron a noción de "Sociedade global da Información".

O primeiro lección reside nos protocolos acordados para esta participación. Un "buró da sociedade civil e das ONG" constituiuse para asegurar a relación co "buró das delegacións gubernamentais". O feito de que neste buró da sociedade civil estexan representadas unha vintena de "familias" ou tipos de organizacións (desde os think tanks, a comunidade científica e os movementos sociais até os mozos, os grupos definidos polo xénero, os minusválidos pasando polas aldeas indíxenas, as cidades e poderes locais, etc.) suxiren a dificuldade de circunscribir as nocións de "sociedade civil" e "organización non gubernamental" que rexen nas institucións internacionais.

Polo demáis, os intereses comerciais tamén están presentes a través dos observadores enviados por empresas transnacionais chamadas a desempeñar un papel chave na realización da Sociedade da Información e que o sistema de Nacións Unidas cortexa dende a entrada na era da des-regulación, intre en que aproveitou para desmantelar o Centro sobre as sociedades transnacionais que dotara dunha función crítica nos anos setenta, anos nos que se pensaba en termos de regulación posíbel. A confusión, non a ambigüidade, que é susceptíbel de aqueixar o manexo do complexo taboleiro de representantes e intereses na preparación do Cumio non tardou en saltar á vista cando os organizadores propuxéronse alinear unha tras outra as diversas proposicións feitas por cada sector sen distinguir nin xerarquizalas!

A segunda lección, máis previsibel se cadra, está nas posturas de presenza . Por un lado, o discurso sobre a flexibilidade e o espíritu competitivo da empresa, a necesidade de reducir a función da política estatal á de crear o entorno máis favorabel aos investimentos grazas a ixeccións fiscais e a supresión das barreiras reglamentarias. Este economicismo acomódase moi ben coa visión pragmática e tecnicista da comunicación inherente á institución anfitriona, a UIT, órgano técnico do sistema da Nazóns Unidas.

Por outro lado, unha filosofia anclada no desenvolvemento sustábel e o dereito á comunicación que se declina a través dos dereitos humanos, a memoria das experiencias participativas das tecnoloxías anteriores (moi especialmente, a radio), a transparencia, a alfabetización, a educación e a investigación, a diversidade cultural e lingüística, o uso do software libre, a diminución dos custes de conexión, a participación efectiva no goberno por Internet e a todas as instancias onde se xoga a regulación internacional do ciberespazo (OMC; Organización Mundial da Propriedade Intelectual, OMPI, ou o ICANN). Á reivindicación da seguridade do dereito á comunicación para o cidadán oponse a obsesión do imperativo da seguridade das redes globais ameazadas polo terrorismo. En filigrana desta vertente menos publicitada da "Sociedade da Información" están lexislacións adoptadas a raiz dos atentados do 11de setembro do 2001 e os proxectos de cruzamento do conxunto dos bancos de dados e outros xacementos de informacións sobre os cidadáns (seguridade social, cartón de crédito, contas bancarias, perfiles xudiciais, dados sobre viaxes aéreos, etc.).

Tercero tipo de leccións: a preparación do Cumio acelerou a diseminación administrativa da noción de Sociedade da Información, sen por iso erguer a confusión que a afecta. Hai gobernos que se amoldan sobre o discurso convido e confian no determinismo técnico para perpetuar unha nova versión das estratexias de "modernización".

En efecto, para botar as bases dunha estratexia equitativa na materia, hai polo menos que acatar as lóxicas regresivas de concentración dos ingresos que van á par coa concentración dos usos das tecnoloxías. Como observan os investigadores argentinos Martín Vitela e Guillermo Mastrini, a carencia dunha tradición de servizo público e de intervención das autoridades públicas na xestión das actividades de información e de comunicación non preparan a un aproveitamento beneficioso do "salto informativo".

A incorporación na axenda política do tema das novas tecnoloxías convirtese, entón, polo menos nos sectores reformadores, na ocasión para iniciar un debate de fondo sobre a técnica, a sociedade, as desigualdades e as liberdades individuais, e cataliza a reflexión sobre a incompatibilidade do modelo de desenvolvemento inscrito nos dogmas ultraliberais co escenario dunha "sociedade dos saberes por todos e para todos".

Unha última lección que tráio a colación é a que se viu emercer das conferencias continentais. Un primeiro exemplo é a conferencia asiática de Tokio, que se realizou a principios de 2003 e que mostrou a fenda que separa a posición de Japón, adepto da doctrina estadounidense do free flow of information a ultranza, e un bloque composto por China, Índia, Indonesia, Irán, Malasia e Pakistán.

O segundo procede das xuntanzas dos paises latinoamericanos, entre outras a de Bávaro, en República Dominicana, que se desenvolveu na mesma época. Voltaron á superficie as reivindicacións do "dereito á comunicación" apoiadas nos anos setenta polo movemento dos paises non alineados, a favor dunha nova orde mundial da información e da comunicación, pero que a liberalización e a privatización salvaxe da economía e das redes, alonxara da escena internacional nos dous últimos decenios. Só a lenda negra tecida o redor dese período cuxa influéncia paraliza a posibilidade dun inventario crítico do pasado e das suas contradiccións, impide que se aprecie no seu xusto valor este momento pioneiro e orixinal da construcción da longa memoria das loitas para a democratización da comunicación.

Na axenda do movemento social

Apoiándose na loxística das novas redes da militancia e os Foros sociais mundiais, continentais ou nacionais, o movemento da altermundialización foi progresivamente incorporado a controversia sobre o rumbo tecno-informacional no debate sobre as razóns estructurais das disparidades socioeconómicas.

A experiencia do Foro Social Mundial de Porto Alegre é moi instrutiva ao respecto. Nos dous primeiros encontros (2001 e 2002), a problemática da comunicación e das suas tecnoloxías foi tratada en forma dispersa e sen posicionamento explicito do movimento social. En cambio, na terceira edición do evento en 2003, os medios, a información, a cultura, a diversidade, as novas formas da hexemonia e as opcións á mercantilización constituiron un dos cinco eixos principais o redor dos cales se estructuraron as mesas redondas do Foro.

Á iniciativa de Le Monde Diplomatique, lanzóuse o Observatorio Internacional dos Medios (Media Watch Global). O seu obxectivo: "emprender todo tipo de acción con vistas a promover e garantir o dereito á información dos cidadáns en todos os paises". Dito Observatorio está destinado a desmultiplicarse a través de Observatorios Nacionais compostos a igual proporción de xornalistas, investigadores e usuarios. Premonitorio, este proxecto de "perennización", de estabelecemento permanente, dun lugar propicio á crítica constructiva nun dominio cada vez máis estratéxico está en empatía co salto de conciencia das opinións públicas que se puderon observar durante a crise iraquí a través das protestas en contra das estratexias manipuladoras do campo da guerra e nas manifestacións multitudinarias de febreiro e marzo de 2003 a favor da paz.

A lexitimidade novamente conquistada do envite comunicacional significa un avance importante no pensamento do movemento social. Durante longo tempo, en efecto, o achegamento instrumental aos medios, as redes e a cultura dificultou a formalización dunha reflexión de conxunto sobre o seu papel nas estratexias de cambio social. De máis está dicer que o recoñecemento recente do carácter central da problemática dos modelos de implantación social e de operación das tecnoloxías de comunicación e de información dista moito de ser o feito da maioria dos compoñentes dos movementos, aínda que todos manexan con destreza as novas ferramentas dixitais.

Esta lexitimación débese moito ao traballo pioneiro de redes sociais comprometidas desde fai varios anos no sector, como a Axencia Latinoamericana de Información (ALAI), a World Association For Christian Communication (WACC), a Asociación Mundial das Radios Comunitarias (AMARC), ou a axencia Inter Press Service, fundada en Roma nos anos setenta, que vincula horizontal e directamente aos paises do terceiro mundo, nunha perspectiva de descolonización da información.

Todas esas redes sociais fan escoitar a sua voz nos lugares onde se debuxa a arquitectura da Sociedade da Información. Lonxe de deixarse abusar polos discursos convidos sobre a fenda dixital, estas redes aceptaron a convidación da UNESCO e da UIT a participar na xuntanzas preparatorias do Cumio Mundial, sen deixar de organizar os seus próprios seminarios e lanzando en novembro de 2001 a Campaña "Dereitos de Comunicación na Sociedade da Información" (CRIS). Todas estas iniciativas e demandas son unhas das múltiples expresións da nova filosofia da acción colectiva sobre a xestión dos bens comúns da humanidade (a cultura pero tamén a educación, a saúde, o medio ambiente e o recurso "auga") segundo a cal o servizo público, a excepción e a diversidade cultural deben prevalecer sobre os mecanismos do mercado.

Son precisamente estes principios democráticos os que no novo ciclo de negociacións sobre os "servizos" no marco da OMC non deixaron de incordiar. É unha proba máis de que non hai que esquecer que o destino da cultura e da chamada "sociedade do coñecemento" xógase en múltiples lugares das institucións internacionais. Un tren pode ocultar outro tren.

* Armand Mattelart, comunicólogo belga, é docente da Universidade de Paris VIII e autor de numerosos libros.

Publicado en América Latina en Movimento, Non. 385-386, edición especial, Foro Social das Américas, ALAI, 20 xullo 2004

INNOVACIÓN, LIBERDADE E PODER NA ERA DA INFORMACIÓN.

2005-02-15T08:24:00.000-08:00

Guión da presentación de Manuel Castells no Foro Social Mundial,

Porto Alegre, 29 xaneiro 2005

1.A era da información é a nosa era. É un período histórico caracterizado por unha revolución tecnolóxica centrada nas tecnoloxías dixitais de información e comunicación, concomitante, pero non causante, coa emerxéncia dunha estrutura social en rede, en tódolos eidos da actividade humana, e coa interdependencia global de dita actividade. É un proceso de transformación multidimensional que é á vez incluinte e excluinte en función dos valores e intereses dominantes en cada proceso, en cada país e en cada organización social.

2.Como todo proceso de transformación histórica, a era da información non determina un curso unico da história humana. As suas consecuencias, as súas caracteristicas dependen do poder do que se benefician en cada unha das multiples opcións que se presentan á vontade humana. Pero a ideoloxía tecnocrática futurolóxica trata de presentar a revolución tecnolóxica como dictando unha única forma de organización social posíbel, xeneralmente asociada á lei do mercado e ao proceso de globalización. Deste xeito, a aceptación do extraordinario carácter da revolución tecnolóxica en curso conllevaría a aceptación, no esencial, da proposta segundo a cal a ciencia e a tecnoloxía, utilizadas racionalmente, irá solucionando os principais problemas da humanidade. Aínda recoñecendo obstáculos no proceso de difusión e desenvolvemento, a crítica aos usos da tecnoloxía identificanse á resisténcia oscurantista ao cambio social. A ideoloxía da bondade tecnolóxica e a ideoloxía dunha globalización fundamentalmente orientada pola lei do mercado reforzanse a unha á outra. En ambos casos, desaparece a sociedade como proceso autónomo de decisión en función dos intereses e valores dos seus membros, sometidos ás forzas externas do mercado e a tecnoloxía.

3. E porén, a observación empirica, os resultados da investigación, dos meus proprios traballos e de outros moitos, amosan o carácter contradictorio do proceso de globalización e a diversidade das traxectorias tecnolóxicas e dos seus efectos. Así:

En medio dunha das revolucións tecnolóxicas máis extraodinarias da historia, a disparidade de coñecemento e capacidade cientifica concéntrase cada vez máis en termos relativos, por paises, por clases, por institucións e por organizacións. E os efectos de dita revolución sobre a calidade de vida son apropiados fundamentalmente polas grandes corporacións e os seus circuitos de distribución. O control irrestricto dos direitos de propriedade intelectual convértese no mecanismo fundamental do control da riqueza.

O intre de eclosion das tecnoloxías de liberdade, en particular de Internet, pero tamén do conxunto de tecnoloxías informáticas de rede, de telecomunicación de banda ancha, comunicación mobil e de computación distribuída, é tambien, co prextexto de terrorismo e pornografia, o momento da obsesion pola seguridade, do control dos estados sobre as comunicacións, da ameaza á liberdade de expresion, dentro e fora de Internet, da vixiláncia electrónica ubicua e a invasión sistematica da privacidade por parte de empresas comerciais e axencias de goberno.

O momento da inovación e a creatividade como fontes de cambio tecnolóxico, enriquecemento cultural e calidade de vida, é tamén o momento no que moitas corporacións coartan a inovación para desfrutar de rendas de monopolio e no que a xustiza persegue aos mozos que tentan pór música ás súas vidas aínda que non sexan mercado para os explotadores de artistas.

Nunha palabra, unha vez máis na historia, a innovación tecnolóxica, a investigación cientifica, a creatividade cultural son apropiadas, manipuladas, coartadas, polos intereses e poderes que se inducen entre os productos de dita creatividade e as persoas da sociedade de onde xurde. A expropiación do traballo esténdese á expropiación das mentes. Sendo así, que unha boa parte, en realidade a esencial, das fontes de inovación e de creación, non xurdiron da inversion das corporacións ou das instruccións das burocracias, se non do impulso creador e xenerosidade persoal dos inovadores. Un breve recordatorio de algúns procesos de innovación tecnolóxica e cultural permite reflexionar en concreto sobre o debate que estamos plantexando.

4.Internet, tecnoloxía de liberdade, producida libremente, a partir dos seus próprios usuários.

Como é sabido, Internet desenvolveuse a partires dun programa cientifico de investigación que, aínda que foi financiado polo departemento de defensa americano, non tiña obxectivos militares e, en realidade, non tiña mas obxectivos que os que lle foron dando os seus próprios investigadores e primeiros usuarios. Os protocolos TCP/Ip, desenvolvidos por Cerf e Kahn en 1973-75, foron postos no dominio público e completados e adaptados de forma libre. As principais aplicacións de Internet que hoxe empregamos, dende correo electrónico ás listas de distribución e os billboards, foron creados e comunicados por usuarios que os compartiron libremente co conxunto da comunidade internauta. O world wide web foi desenvolvido e distribuído gratuitamente por Tim Berners-Le fora do seu tempo de traballo. Foron os hackers, xeralmente universitarios, quenes desenvolveron Internet como rede de comunicación informatica global. E foi a comunidade internauta a que se autoxestionou, de xeitos diversos, ao longo do tempo, dende 1969, primeiro desplegue de Internet, até a constitución de ICANN en 2000. Non fixo falta nen dereito de propriedade nen control burocratico para desenvolver a rede de comunicación máis potente da historia. En realidade, foi a non existéncia deses controles a que o fixo posíbel.

A arquitectura de Internet foi deseñada para facer dificil o seu control, aínda que non a vixilancia da mensaxe. E por iso, Internet, aínda sufrindo cada vez máis interferencias á libre comunicación, é o medio de comunicación local-global máis libre que existe, permitindo desintermediar os medios de comunicación masivos.

E a pesar dos continuos intentos de comercializar Internet, se ben se converteu nun instrumento esencial para a actividade económica, a gran masa de fluxos de información en Internet son de uso social e persoal, non comercial. Internet é fundamentalmente un espazo social, cada vez máis extendido e diversificado a partir das tecnoloxías de acceso móbil a Internet. Por iso a preservación da liberdade de expresion e comunicación en Internet é a principal cuestión na liberdade de expresión no noso mundo.

5.Software libre e código aberto.

O software informático é a linguaxe da era da información. A capacidade de producir, modificar, adaptar e distribuir software condiciona a capacidade de calquera comunidade ou grupo, grande ou pequeno, para interactuar co mundo de computadoras e redes que constituen a estrutura (e non só a infra-estrutura) da nosa sociedade. O control tecnolóxico privado do software é equivalente á propiación privada do alfabeto nas orixes da historia (e de feito, apropiárono os escrebas e sacerdotes que, según descubrementos arqueolóxicos recentes realizados polos Marines en Irak, xa dispúñan dunha licenza de Microsoft).

Óbviamente, o acceso ao código fonte condiciona a capacidade tanto de adaptación a usos, como, sobre todo, á mellora continuada do software, ou sexa, en ultimo termo, á inovación e ao proceso recorrente de inovación.

Sabemos que, así como Internet, desenvolveuse en liberdade, o mundo do software evolucionou, por un lado, mediante liñas proprias e incompatíbeis de cada sector de usuarios; por outro lado, mediante o monopolio crecente de Microsoft, con consecuencias decisivas, tanto na apropiación de rendas monopolistas e encarecemento dos seus productos, como na pobreza tecnolóxica, derivadas da eliminación sistematica de competidores.

Sabemos tamén do troco de tendencia a partir das derivacións de UNIX, tanto no MIT, a traves do AI Lab e os heoricos esforzos de Stallman e o seu lanzamento de GNU e a licenza GPL, como da historia de BSD a traves da tempestuosa relación entre Berkeley e Bell Labs. E coñecemos a extraordinaria saga de Linux, desde que Linus Torvalds decidise, en 1991, para desenvolver o kernel do código fonte do sistema operativo que precisaba para empregar UNIX no seu PC 386, acudir á rede cooperativa de voluntários traballando sobre o código fonte en sistema de código aberto. Sabemos hoxe que Linux é un sistema operativo máis robusto que Windows e con moita maior capacidade evolutiva. Como sabemos que Apache, programa de software de servidor, tamén producido en código aberto por unha comunidade libre de voluntarios autoxestionado por medio dunha constitución propria, opera máis de dous tercios dos servidores da worldwideweb. E é coñecemento publico a existencia crecente de programas de software, en todos os ámbitos, que foron producidos libremente, sen dereito de propriedade intelectual, sen traballo pago e sen estrutura de poder imposta. Hoxe día, o recoñecido éxito de Linux levou a grandes corporacións como Ibm e Oracle, así como a numerosos gobernos en todo o mundo a utilizar Linux e outros programas de código aberto. E a producir formas simplificadas do mesmo para usos sociais, como o caso de Linex en Extremadura. E, sobre todo, a adoptar o sistema cooperativo de libre asociación de produtores e usuarios no proceso de inovación tecnolóxica. Todo iso, sen que necesariamente se perda o caracter capitalista destas empresas ou os obxectivos proprios de cada goberno (o goberno chino pode favorecer a Linux e ao mesmo tempo censurar Internet). Non se trata de opoñer o mundo anarquista do código aberto ao mundo capitalista de Microsoft. Aínda que duvido que haxa moitos anarquistas en Microsoft (salvo disecados na secretaria de Bill Gates) hai moitos capitalistas no mundo do código aberto. Pero non tódolos capitalistas son iguais ou mesmo non todos os capitalismos son iguais: hainos que, ademáis de supeditar a sociedade ao mercado, máis que capitalistas son rendistas, é dicer bloquean a innovación. E hainos que entenden que todo o mundo, mesmo eles, gañan máis, se hai máis innovación tecnolóxica e, en último termo, máis reparto da riqueza.

En suma, a historia do software libre, e máis ampliamente, a do movemento de código aberto, amosa que pode haber máis innovación tecnolóxica e máis produtividade económica nun contexto de traballo cooperativo e motivado, característico do mundo da creación. E isto é aínda máis así se á produtividade económica engadimos a utilidade social, que requere unha interacción estreita entre os innovadores tecnolóxicos e os usuarios da tecnoloxía. Plantexase pois en moitos medios a ampliación do método cooperativo de creación caracteristico do código aberto, a outros eidos da producción e a xestión da sociedade, dende as empresas autoxestionadas aos servizos públicos feitos máis eficaces mediante o feedback contínuo entre proveedores de servizos e usuarios, por exemplo na educación ou na saúde.

Agora ben, entre a promesa da innovación cooperativa e a capacidade da sociedade para desfrutar do fruto de dita cooperación, álzase unha concepción rendista e autista do direito de propriedade intelectual.

6. A propriedade é un roubo (en certas circunstancias).

Xa o dixo Proudhon. Pero como el xa precisou, aínda que non o quixesen entender, non era toda a propriedade, senón a propriedade que exclúe aos non proprietários do proceso de desenvolvemento e enriquecemento da sociedade e de cada un dos seus membros. Á propriedade que destrúe unha propriedade superior, a propriedade conxunta da libre asociación de produtores. Non moi distinto da licenza GPL.

Un tratamento indebido do dereito de propriedade intelectual é un obstaculo decisivo ao progreso material e á calidade de vida na era da información. Lembremos que en 1970 ATT pudo ter posuído Arpanet. E que Microsoft non se deu conta da importancia de Internet ata que Netscape lanzou Navigator en decembro de 1994, e entón tivo que mercar Spyglass e transformá-lo no browser Internet Explorer. Imaxinemos un mundo de Internet con tecnoloxía proprietaria de ATT e Microsoft. Internet como o coñecemos non existiria. Con todo o que iso significa. Por iso a tecnoloxía non determina a historia, senón a historia a tecnoloxía. Pero como, grazas á estupidez de ATT e Microsfot, Internet existe e é ainda libre en gran medida, a capacidade de comunicación que permite pon en cuestión as formas restritivas de propriedade intelectual, promovendo a circulación da creación, da innovación, das ideas, en todo o mundo. Desintermediando intermediarios comerciais, pero tamén abrindo o abanico de posibilidades de creación e de utilización recorrente da creación. Non eliminando o capitalismo, pero si ampliando a gama de valores de uso posíbeis sen connotación comercial. E mantendo formas de ganancia e de negocio, pero mediante novos modelos de negocio baseados no incremento de produtividade e a ampliación de mercado, máis que no control monopolistico dun mercado excluínte limitador da actividade non mercantilizada.

Larry Lessig propuxo unha utilísima tipoloxía das propriedades que protexen dereitos e daquelas que son parasitarias (un roubo social, na miña terminoloxía). E tamén puxo en prática as suas formas alternativas de dereito de propriedade adaptadas á nova función social da propriedade no noso contexto tecnolóxico, mediante o impulso do proxecto Creative Commons, no que Brasil ocupa un lugar destacado. Por tanto, o camiño está sinalado, non hai nada máis que inventar, salvo aplicar aquí tamén o método de experimentación e código aberto e ir codificando a prática mediante novas formas de auto-regulación do respecto ao traballo dos demáis, pero non ás rendas de situación que non se lexitiman con nova creación.

Máis aínda, a propriedade intelectual restritiva nun mundo en que a ciencia e a tecnoloxía son as forzas produtivas esenciais, é o principal obstaculo para o desenvolvemento dos dous tercios da humanidade que viven na pobreza. E de aí a importancia do debate nos foros do comercio internacional. De modo que os pobres do mundo, os creadores e os inovadores, teñen un gran obxectivo común: a reforma dos dereitos de propriedade para que a creatividade poda ser fonte de riqueza e de valor de uso sen que se agote nos estreitos canáis da sua apropiación selectiva polos rendistas oligopólicos.

O cal, no fondo, é un problema político. E aquí tamén xoga a tecnoloxía.

7.Liberdade, Sociedade e tecnoloxía

A información é poder. A comunicación é contrapoder. E a capacidade de cambiar o fluxo de información a partir da capacidade autónoma de comunicación, reforzada mediante as tecnoloxías dixitais de comunicación, realza substancialmente a autonomía da sociedade en relación aos poderes estabelecidos. Se isto semella abstracto, Jose Maria Aznar sabe do que falo, a partir do 13 e 14 de marzo de 2004. O cal quere dicer que a reapropiación por parte da sociedade do fruto da sua creatividade conta agora con medios poderosos: Internet, redes globais de comunicación, acceso á información en código aberto, procesos de cooperación multiple, comunicación móbil, multimodal e ubicua. E todo iso ao servizo de intereses e valores que de debaten, modifican e deciden con autonomía crecente por parte dos actores sociais. Os creadores, os esmagados, os emprendedores, os que senten a vida, poden compartir os seus soños e as súas práticas. En outras palabras, converxen no mesmo movemento a tecnoloxía “cool”, a politica “cool” e a sociedade “cool”. E esa converxencia debe chegar á analise social e cultural, e á capacidade de integrar a comprensión da tecnoloxía nos debates políticos máis avanzados. Vai sendo hora, por exemplo, de que Brasil evolucione do positivismo de Auguste Comte á teoría da complexidade e escreba unha nova máxima na sua bandeira: caos e progreso.

Un ano de novo goberno na Generalitat de Catalunya: que mudou en materia de novas tecnoloxías?

2005-02-14T16:53:00.000-08:00

14/02/2005, Jordi Mas e Hernàndez, jmasATsoftcatalaDOTorg

Neste país, os temas vencellados coa Sociedade da Información atopan pouco interese na clase política e na sociedade civil tradicional. Debe ser, tal e como Castells mantén, que a xente nacida antes do 1973 é da xeración pre-Internet e que aínda temos que agardar uns anos até que a xente que ten responsabilidades sexa consciente da importancia destes temas. O debate político no Principado ao comezo estivo moi centrado no Estatuto, a financiación, as grandes infraestruturas e a inmigración.

Dentro desta dinámica, cabe sinalar que os puntos vencellados con software libre, estandares abertos, e recursos lingüísticos libres foron incluídos en última hora no Pacto do Tinell por iniciativa persoal dunha deputada. Orixinalmente, os temas vencellados coa Sociedade da Información non se atopaban reflexados.

Se alguén pensou que co novo goberno habería un cambio transversal a curto ou medio prazo que afectara a toda Generalitat en materia de software libre e estandares abertos, estaba equivocado. O primeiro problema é o descoñecemento xeralizado por todo aquilo vencellado coas Tecnoloxias da Información dentro do proprio goberno. Dentro da Generalitat de Catalunya, o compromiso nestes temas está centrado na Secretaría de Telecomunicacións e Sociedade da Información. Trátase, pois, dun compromiso moi diferente ao existinte ao Brasil ou en Extremadura, onde o software libre, os estandares abertos, e o desenvolvemento da Sociedade do Coñecemento convertéronse en temas de país e desfrutan dun apoio transversal moi importante por parte dos seus respectivos gobernos, que entenderon a sua importancia.

Concursos públicos

A primeira medida do novo executivo, e a máis importante dende unha perspectiva económica, foi acabar coa falta de transparencia que había coa asignación dos concursos dos servizos informáticos da Generalitat de Catalunya. O Centro Informático da Generalitat, que era o responsábel de levar os servizos informáticos, foi privatizado polo anterior goberno e posteriormente mercado pola empresa T-Systems. Do antigo Centro Informático quedou un núcleo moi reducido cunha importancia e uns recursos máis ben anecdóticos. É estabeleceu unha forte dependéncia da Generalitat con T-Systems, que ate fai moi pouco, foi a responsábel de levar a informática da Generalitat en exclusividade.

O Informe da Avaliación da xestión da Generalitat de Catalunya[1], presentado o 29 de decembro pasado en referencia ao proxecto máis importante en novas tecnoloxias otorgado polo anterior goberno di que "a Administración Oberta de Catalunya (AOC) adxudicou de forma irregular á empresa T-Systems, que á sua vez subcontratou un 71% do investimento. O contrato de T-Systems foi unha forma de encargar parte destes proxectos ás empresas que se quería [refírese a Accenture] eludindo a tramitación dos correspondentes concursos e vulnerando de forma evidente os principios de publicidade e concorrencia".

O novo goberno actual dividiu o concurso en catro lotes: servizos de desenvolvemento de aplicacións (98.936.000 euros), servizos de análise e deseño técnico orientados a planificación (3.326.000 euros), e servizos de instalación TIC e Servizos de atención e xestión de instalacións TIC: 78.013.000 euros, sumando un total 180.275.000 euros (29.000 millóns das antigas pesetas). Todos aqueles que traballamos dende o voluntariado por unha Sociedade da Información mellor temos que darnos conta que estes concursos moven moitos cartos e que isto explica o interese crecente de sectores empresariais en temas vencellados co software libre.

A división do concurso en catro partes foi un gran avance na transparencia da asignación desta inxente cantidade de cartos. Desgrazadamente, as tecnoloxías libres e os estandares abertos tiveron un peso insignificante na avaliación de posíbeis empresas suministradoras, como fica reflectido nas cláusulas técnicas do concurso da Generalitat, a elaboración dos cales custou 1,2 millóns de euros. Por exemplo non se fai ningunha mención a requerementos de traballar en estandares abertos, só se outorgan 2 puntos sobre 40 por coñecer software libre, e simplesmente non se dá ningunha puntuación ao coñecemento de altenativas libres ás tecnoloxías .Net, Java, sistemas de bases dados, ou sistemas de xestión de contidos abertos.

Estandares abertos

No eido dos estandares abertos, remarquémolo, un punto recollido no Pacte do Tinell, non houbo nengún paso adiante significativo nin por millorar os problemas existintes, a maioria herdados do goberno anterior, nin á hora de crear os novos servizos. A estas alturas, o acceso libre e universal á información con calquera plataforma, tanto no sistema operativo como o navegador, tería que ser algo asumido por todo o mundo, e ineludíbelmente por aqueles que traballan no sector público.

Casos como a Administració Oberta de Catalunya, que continua sen funcionar con navegadores libres, Axencia Catalana da Auga, ou o servizo 3alacarta, que presentou a CCTRV, son exemplos da necesidade dun compromiso máis forte neste eido e a necesidade dunha coordinación moito mais efectiva entre os diferentes departamentos.

Software libre e Língua

Cando se fala de potenciar o software libre, fálase de facelo en duas áreas con repercusions moi diferentes: a sociedade como tal e a propria administración.

Nas tarefas de promoción do software libre na sociedade, o goberno actual cumpriu correctamente: axudou a organizar o encontro de desenvolvedores de Ubuntu en Mataró, investíronse máis dun millón de euros para a creación de contidos libres, fixéronse declaracións públicas en favor do software libre, creouse a plataforma LaFarga, e todo isto fixose tendo un tacto especial coa comunidade. Cabe dicer que isto non é difícil de conseguir e é atractivo para a administración porque require poucos cartos e tén un impacto mediático importante.

Na área máis importante, dende un punto de vista económico e de traballo a facer, os costes non foron tan ben. Esta área é a implantación do software libre na propria administración e é onde hai un compromiso coa sociedade a través do pacto do Tinell. Comezouse co conselleiro Carles Solà afirmando que "O goberno proxecta mudar tódolos programas de Microsoft por Linux" e acabamos co compromiso, uns meses despois, de facer unha proba piloto nunha Secretaria dunha consellería. Realmente, esta foi unha área onde moita xente se sentiu profundamente decepcionada, onde nos incluimos todos os voluntarios que traballamos ao redor de Softcatalà. Nin tan só se comezou a usar todo o software libre que xa existe en catalán dende de fai anos.

No eido do ensino primario e secundario houbo leria. A fase inicial de interese do Departamento de Ensino polos temas vencellados co software libre orixinou un Manifesto da Asociación de Mestres de informática de Catalunya. O manifesto é un repaso aos motivos filosóficos polos cales se defende o software libre como unha boa opción. A principios de outubro do 2004 o Departamento de Educación publicou unha páxina web con tódalas actuacións previstas en relación á implantación do software libre no sector de ensino primario e secundario. Durante os próximos meses se publican os pregos técnicos para proveer ó Departamento de Ensino dunha distribución Linux e os servizos asociados, formación e apoio entre outros, no que será o primeiro concurso público da Generalitat directamente vencellado con software libre e que será dun importe considerabel.

Por outro lado, foi decepcionante ver como, nas universidades do Principado, o compromiso pola língua, as novas tecnoloxias e o software libre aínda dependen de iniciativas persoais, moitas de elas con un gran coraxe, sen apoio institucional ou con un apoio que podamos considerar anecdótico. É continúan renovando licenzas de software proprietario e a presenza do software libre nas asignaturas de carreiras técnicas está claramente desfavorecida. A modo de exemplo, a unha universidade pequena como a Universitat de Lleida no ano 2003 o custe de licenzas de software foi de 107.185 euros[2]. De feito, esta é a única universidade que fixo unha aposta seria polo software libre e tén un compromiso dende o ano 2003, antes do actual goberno, por migrar completamente a software libre. Como é un proxecto que xa está en marcha, colleuno o DURSI como plan piloto do mundo universitario en implementación de software libre.

Por ser realistas, tería que haber un plan piloto de software libre por cada universidade, porque as necesidades de cada universidade son moi diferentes e a miudo son pouco receptivas a aquilo que ven de fora. Fai o pequeno exercizo de pasear por calquera universidade do país para ver o pouco apoio que ten o software libre no entorno universitario, e, aínda máis, o pouco apoio que ten a informática na nosa língua.

Neste último ano o tecido da comunidade catalana non medrou demasiado: por exemplo, non houbo nengunha iniciativa nova destacabel, pero aumentaron as iniciativas con un talante máis institucionalista: o Instituto polo Software libre impulsado polo Colexio Oficial de Enxeñería en Informática de Catalunya, a Asociación Catalana de Empresas polo Software Libre, ou o clúster pola inovación impulsado por T-Systems, todas elas algo desconectadas da comunidade, con un enfoque claramente empresarial ou ben simplesmente orientadas captar a atención ou os recursos do sector público.

Conclusións

Neste primeiro ano de novo goberno adiantouse claramente en temas vencellados con promoción da Sociedade da Información entre a cidadanía e na asignación transparente dos concursos públicos pero isto son pasos que podemos considerar moi pequenos ante o traballo que hai que facer.

En canto á implantación de tecnoloxías libres, tense que actuar coa mesma contundencia que se actua hoxe en dia con Internet: xa non concebimos unha administración desconectada da Rede. Tampouco podemos concebir unha administración que inicie calquer novo proxecto que non sexa con estandares abertos, e se non hai nengún impedimento técnico, con software libre. As excusas sobre dificutades da implantación ou migración comezan a esgotarse cando tras un ano non se presentou aínda nengunha análise sobre o software que faría falla migrar, a formación precisa, e os custes da mesma migración ou de implementacións de proyectos novos.

Cabe destacar que o uso do catalán nas novas tecnoloxias, incluindo o software, ás administracións e ás universidades é moi reducido, e que non podemos construir unha Sociedade da Información en Catalunya con línguas foraneas.

Se aspiramos que Catalunya teña un papel destacado en en materia de Sociedade do Coñecemento nos próximos anos, precísanse moitos máis esforzos e recursos. A Secretaria de Telecomunicacións e Sociedade da Información precisater un peso moito máis importante dentro da Generalitat, e estar vinculada directamente a Presidencia como o estivo nos seus inícios, posto que a sua acción ten que ser transversal a todo o goberno. É presiso facer moita pedagoxía para que os nosos gobernantes, e políticos, entendan a importancia da Sociedade do Coñecemento, impacte do marco xurídico no desenvolvemento da mesma, e da necesidade de construir unha sociedade competente nestas materias. E non somente cabe esforzase cara a cidadanía, se non tamén á propria administración.

É preciso deseñar un plan integral que aborde tódolos sectores do goberno e a sociedade en materia de Sociedade do Coñecemento e Sociedade da Información, actualmente non hai cabeza, darlle orzamento e prazos, e estabelecer métricas para poder medir o seu progreso. E sobre todo, que non pase como anteriormente, onde ningun plan estratégico de Sociedade da Información se compliu nen a un nível de mínimos.

Referencias

[1] O Periódico de Catalunya, 29/12/2004, páxina 20. Informe da avaliación da xestión da Generalitat de Catalunya
[2] Ver Guia de migración de software libre da Universitat de Lleida por ter mais detalle sobre os custes de licenzas.

Agradecementos: Xesus Corrius, Xavi Caballé, Xavi de Blas, Òscar del Pozo e Quico Llach.

Este documento é (c) 2005 Jordi Mas e Hernàndez. Permítese o seu uso e distribución en calquera medio sempre e cando non sexa modificado e se inclua esta nota.

Sobre as multitudes intelixentes do estado español logo do 11-M

2005-02-05T05:28:00.000-08:00

Introducción á edición española de "Smart Mobs" (Multitudes Intelixentes) de Howard Rheingold, publicada por Gedisa

O 13 de marzo de 2004, os cidadáns españois, irritados polo que percebian como unha ocultación de información gubernamental acerca da autoría do atentado terrorista do 11 de marzo, organizaron manifestacións políticas espontáneas polas ruas das principais cidades. Tiven coñecemento do fenómeno cando se fixo pública a noticia de que moitas manifestacións se organizaran e coordinaran con mensaxes SMS. O libro que o lector ten entre mans, publicado por primeira vez en outubro de 2002, un ano e medio antes do tráxico atentado perpetrado en Madrid o 11 de marzo de 2004, é un intento de explicar a mobilidade política espontánea de millóns de persoas a través de Internet e da telefonía móbil. As «multitudes intelixentes» son grupos de persoas que emprenden mobilidades colectivas —políticas, sociais, económicas— grazas a que un novo medio de comunicación posibilita outros modos de organización, a unha escala novidosa, entre persoas que ate entón non podían coordinar tales movementos. Como se comprobou no caso dos atentados terroristas, unha «multitude intelixente» —cualquer grupo que coordina actividades presenciais con sistemas electrónicos móbiles— non é necesáriamente prudente ou benévola. Agora ben, ao igual que os grupos con perversas intencións poden empregar os medios de comunicación para emprender accións destructivas, convén lembrar que o prelo posibilitou a ciencia e a democracia, ao tempo que permitiu a mecanización masiva da guerra. Debemos tomar conciencia de que un novo código e un novo canal comunicativo, xunto cos novos modos de utilización de ambos sistemas para organizar mobilidades colectivas, conllevan novos riscos. Pero non debemos esquecer que as mesmas tecnoloxías e práticas sociais abren tamén novas oportunidades.

Cando escribín "Multitudes Intelixentes", tiña os exemplos das manifestacións de cidadáns filipinos que contribuiron a derrocar o réxime de Estrada, así como as mobilizacións de Seattle contra a Organización Mundial do Comercio, ambas organizadas a través de móbiles e medios en rede. Trala publicación da edición inglesa comecei a ter notícias de acontecementos similares en outras zonas do mundo. En Corea, a ciberxeración atopou unha nova voz mediática en OhMyNews.com, con 26.000 reporteiros cidadáns. Cando OhMyNews informou que o candidato predilecto da comunidade de lectores de dito medio ia perdendo, segundo as sondaxes realizados á saída dos colexios electorais, centos de miles de lectores enviaron uns 700.000 correos electrónicos e incontábeis SMS para mobilizar o voto, e dese xeito lograron mudar o resultado electoral. O presidente electo, Roh, prescindiu dos meios tradicionais e concedeu a sua primeira entrevista a OhMyNews.

Posteriormente, Howard Dean, un candidato descoñecido, converteuse no favorito presidencial do Partido Demócrata estadounidense, recaudou sumas inxentes de cartos a través da rede, lanzou miles de blogs ou bitácoras cidadás que empregaban software creado por un estudiante universitário de 19 anos, e instou aos seus adeptos a que organizasen 150.000 xuntanzas veciñais a través dun sítio web, MeetUp.com. A premisa das masas intelixentes comezou a proxectarse ao eido político internacional.

Todos estes acontecimentos aconteceron en diversas partes do mundo antes do atentado perpetrado en Madrid o 11 de marzo de 2004.

Imediatamente despois do 11-M, os cidadáns que non aceptaban as declaracións iniciais do partido dirixinte, que atribuía a ETA a autoría do atentado, recorreron á comunicación masiva a través de Internet para emprender mobilizacións espontáneas ante o mundo. As manifestacións non foron consecuencia das mensaxes de correo electrónico e SMS, do mesmo xeito que os resultados electorais coreanos e a elección do candidato demócrata estadounidense non tiveron a sua causa primaria en OhMyNews e o software de bitácora. Quenes tiñan motivos para actuar atoparon un novo meio para recabar información, publicar mensaxes, organizar e crear.

Atopámonos ante un novo medio de organización social, cultural e política en cernes. As redes telefónicas inalámbricas e os sistemas informáticos accesíbeis para calquera usuario constituen, xunto coas persoas, un potencial inmenso (para ben e para mal), comparábel ao do prelo ou o alfabeto. Con toda probabilidade non serán pacíficas ou democráticas tódalas mobilizacións políticas futuras organizadas por Internet e telefono móbil. O motivo de esperanza máis pragmático é que o novo rexime tecnosocial —oos medios, o xeito en que se empregan, as instituizóns que xurden e as que caen derrocadas— é ainda xoven.

Lembran o nacemento do ordenador persoal, en 1978, e como se desenvolveu nas décadas seguintes? Lembran o estado embrionario de Internet en 1990, cando os modems e a comunicación a través de texto plano facían as delicias de milleiros de novos entusiastas? Compareno co estado da rede inalámbrica actual, que conta con sistemas moito máis capaces, que se comunican a velocidades infinitamente máis rápidas que nos anos oitenta e noventa. A rede móbil de Internet, ao igual que os cambios de poder que propicia, é ainda xoven. As institucións que acabarán controlándoa e beneficiándose dela atópanse en fase de formación. A miña parte optimista, que cree que a liberdade, a democracia, a educación e a comunicación conseguiron grandes logros nos 500 ou 5000 últimos anos, a pesar dos demáis avances, moito menos positivos, da nosa especie, cree tamén que se comprendemos a forza das ferramentas con que contamos, tal vez consigamos determinar o xeito en que se empregarán no futuro.

2 de xullo de 2004 Mill Valley, California

smart mobs ?

2005-02-03T09:47:00.000-08:00

Xa coñecía o fermoso artigo de Beatriz, ainda que non cheguei a falar nunca del porque estaba "nun caixón" deses que agardan o intre exacto para publicar determinadas cousas no intre máis axeitado. Paga a pena lelo e rir un pouco... como rín onte. Explícome, levo uns cantos días moi enganchado ó blog de Enrique Dans, un tipo ó que coñecín na presentación de Creative Commons en madrí. O caso é que Enrique conta unha das historias máis insólitas xamáis escoitadas... podes ver aquí a páxina no caché de google... a historia dun home que loita e loita e loita porque alguén lle arreglou mal o seu cochiño.

em galego?

2005-02-02T02:11:00.000-08:00

Fedellando na rede, tópome coa curiosidade de saber cantas páxinas en galego hai na rede. Busco nos sitios de referencia como este e atópome coa curiosa coinsidensia de que salen os cataláns como comunidade lingüistica, máis non os galegos (nin os vascos, todo sexa dito). É dicer, non atopo ningún lugar fiábel onde saber o número de webs galegas/número de webs en galego.

Se alguén sabe onde buscar con máis tino, non deixedes de comentarmo... senón haberá que falar cos de GLREACH para tentar que saiamos nesas estatísticas ¿non sí?

no one

2005-02-01T04:35:00.000-08:00

Corremos, logo do "mal rollo" que deixa Closer no corpo, ó cine para remedialo. Os luns non hai case que ninguén nas salas dos cines que non teñen ese día como día do espectador, e máis se o cine está nun pseudopolígono alonxado da civilización, das casas, da cidade, da vida, de todo. 20 salas, moitas películas con moi mala pinta... e a elección non é dificil, entramos correndo a ver Amelie II, tamén coñecida como "Un largo domingo de noviazgo" (vaia título máis malo). O filme é moi tranquilo, crudo nas escenas crudas e tenro cando ten que selo. A paisaxe da bretaña e a música de Balamendi axudan moito a un guión ben montado, ó meu criterio, ben estructurado e ben levado á praxe. Como en Amelie, as personaxes parecen ser sacadas dun conto, moitos gags "europeos" que fan que as 15/16 personas da sala escachen a rir, e un final aberto que deixa á sala cravada nas butacas ata ó final dos créditos. Obxectivo cumplido: mal rollo liberado.

Closer?

2005-01-31T15:54:00.000-08:00

O único bó que ten o filme Closer foi traerme á memoria unha das máis fermosas cancións que teño escoitado. Non sei moi bem porqué, pero lembrame a cando escoitei a Heather Nova cantar nalgures "The Ship Song", de Nick Cave. Ó chegar a casa comprobo rapidamente no meu Access que teño o disco de damien rice, búscoo, poñoo, e escoitoo (esquecendo por completo todo o demáis da película):

And so it is
Just like you said it would be
Life goes easy on me
Most of the time
And so it is
The shorter story
No love, no glory
No hero in her sky

I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes...

And so it is
Just like you said it should be
We'll both forget the breeze
Most of the time
And so it is
The colder water
The blower's daughter
The pupil in denial

I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes off of you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes off you
I can't take my eyes...

Did I say that I loathe you?
Did I say that I want to
Leave it all behind?

I can't take my mind off of you
I can't take my mind off you
I can't take my mind off of you
I can't take my mind off you
I can't take my mind off you
I can't take my mind...
My mind...my mind...
'Til I find somebody new

wifi

2005-01-31T11:30:00.000-08:00

Estou a desfrutar das virtudes do WiFi... onte, por casualidade metín a miña tarxeta inalámbrica no portatil e simplemente comezou a funcionar... debo ter un veciño aquí na periferia da capital que ten un punto de acceso aberto. A tarxeta detéctame tamén un punto pechado e prefiro non empregar tecnoloxías para saltar este candado. O caso é que só teño acceso pola tarde, e de xeito interrumpido, é dicer, teño acceso pero se corta moi amenudo... supoño que será porque estou un pouco lonxe do punto de acceso, é non atopo ningún software para tentar mellora-lo acceso ¿alguén sabe dalgún?

... Contos de Estrelas e lim�

2005-01-28T09:37:00.000-08:00

Na sede do Parlamento Europeo en España, creo que se chama así o lugar, asistimos á presentación por parte de EuropaPressNET, que forma parte da Europa Press de "toda a vida", do seu novo proxecto cara ó Referendum. Chama a atención a lista de entidades colaborando no proxecto, e tamén o bem que se enrollan os políticos en iniciativas deste tipo.

Os convidados, máis bem poucos, todo hai que dicilo, non tiveron turno de palabras, tan só os discursos institucionáis gabándose das novas posibilidades de participación que dan as novas tecnoloxías... limitando estas a nada máis alá dos foros de Europa2005. ¿Cando imos mirar un chisco, tan só un chisco máis aló? As novas tecnoloxías serven para pouco máis que crear novos espazos de participación, novas formas de interacción e, porque non, para artellar unha relación diferente entre o cidadán e a 'política'. Pero isto non se ve, abonda con ser 'os primeiros con europa' e con pseudoinformar moito dos contidos da constitución.

E, como non, no proceso de avaliación de Caterings, podo dicer que este estivo bem... no global dámoslle un 7, xa que non había sillas, nin xamón, e pouca variedade de xénero. triunfan as tartaletas recheas de "cousas" e o máis elaborado do día foi o crepe de non-sei-que. Iso sí, moito mellor o catering da FundaciónAuna.

eadministración

2005-01-27T07:38:00.000-08:00

A Fundación Auna presenta un informe sobre a eAdministración, unha traducción dun informe que presenta alguén a Unión Europea. Na pesentación hai moitas caras coñecidas (Tezanos, Ontiveros, Andrés Font), moi poucas mulleres entre os asistentes e unha pequena decepción ó "cairse do cartel" o ministro Sevilla, que delega nun Secretario de Estado (creo recordar) as tarefas de falar sobre as iniciativas do Goberno en materia de administración electrónica.

As palabras que puidemos escoitar non nos chamaron a atención a ninguén, creo. O estado vai moi por detrás de iniciativas como a Catalana á hora de implantar a eAdministración, e o peor é que non teñen intención de aprender de iniciativas deste tipo. Pero o que me produce dores de estómago son as novas verbas, a nova linguaxe que escoito falar a este Secretario de Estado. Todo o seu discurso estivo plagado de termos económicos (incremento da productividade, beneficios, aforro...) que aplicaba á administración como se estivesemos a falar dunha empresa "normal e común". Pero o colmo foi falar do cidadán como "cliente" da administración, son batallas semánticas nas que a ideoloxía dominante parece ter a batalla ganada. ¿ou non?

Iso sí, o que en galicia é un "viño", en catalunya é un "cava" e en madrid é un "vino español" deixame de pedra. Que ben se come eiquí, ata unha paella!!! sen dúbida pénsase mellor co bandullo cheo e con unha copa de rioja acompañando ó xamón. ¿ou non?

CreativeCommons en madri

2005-01-27T07:36:00.000-08:00

Se non o miro non o creo. Nunha sala do Círculo de Bellas Artes desta cidade reuniuse unha panda de Frikis para presentar/celebrar as licencias Creative Commons e os seus cen días de existencia no Estado. Estaba Candeira (Barrapunto, Cervera ( navegante, Javier de la Cueva, Xente do buffete Almeyda e como protagonista estelar Cory Doctorow. A sala chea ata a bandeira e un debate intenso sobre as posiblidades de licencias tipo Creative Commons, con moito Lessig polo medio, moito Capitalismo Cognitivo e, como non podía ser menos, moitas "ovellas que cagan herba" e denuncias os intentos de limitar os dereitos dos cidadáns en materia de propiedade intelectual.

Ata que nos botaron da sala, duas horas e media despois de comezar escoitando a Cory, cruzáronse ideas, preguntas, iniciativas e moi boas intencións. A ver se pronto podemos ver algo así na casa ;).

... friki

2005-01-20T07:47:00.000-08:00

hai xente para todo

D.E.P. (end) e....

2005-01-18T05:54:00.000-08:00

Gustame o Tema do día, xa fai tempo que veño oíndo falar deste proxecto e gustaría moito ir ver que carallo fan con tanto trasto, se simplemente se limita a meter un portatil entre os libros de texto ou estamos a falar dunha auténtica pedagoxía informacional (fermoso termo, fermoso concepto). Pero o mellor do artigo é que por primeira vez en moito tempo a metodoloxía da IAP aplicada por estes lares. Investigación, Acción e Participación.

Eu coma unhas e outros leo e reflexiono sobre a constitución , sen ter aínda nada decidido. O certo é que gustaría poder votar, como bó galego un "depende", porque o que é "participación" non existe, máis bem limítase por tódalas bandas. Sexa participación dun cidadán, sexa dos colectivos, das línguas... semellame (aínda só levo unhas follas eh!) que pecha máis portas que as que abre. D E P (End) e...

vicios

2005-01-16T14:51:00.000-08:00

Isto de ter tempo é realmente un pracer. Ir recuperando pouco a pouco hábitos e costumes como tomar un viño, ler un libro, escoitar música, mirar unha pilícula... e facelo todo de xeito calmado, sen presa, sen presa, sen presa. Paso dos libros gordos ós máis delgados, dos diarios ó ensaio, e aínda queda unha morea que comezo mañá, incluída a constitución europea ;)

rachando o silenzo

2005-01-11T11:42:00.000-08:00

A sensación de vértigo que sinto mentres apuro as derradeiras páxinas do libro de Rheingold que recentemente traduxo Gedisa é só comparábel a impresión xeral de que a apropiación social das tecnoloxías non sempre vai por onde se espera. Pasou co teléfono primeiro, logo co PC, coa rede e tamén co móvil, espacapando sempre de xeitos impensábeis (botes de patatas fritas para construír antenas inalámbricas?) do mercantilismo, dunha concepción eminentemente comercial da rede que aquí coñecemos como a visión dos señores do "aire" ou dos amigos de Tel e fónica.

Rheingold fala de roupa intelixente, de ordenadores para "levar postos", coido entón que en Galiza temos unha boa base para a ¿cuarta? ¿quinta? ¿sexta? revolución na rede, contaremos coas vellas Singer e coas avoas que nos expliquen como se fai un xerxei intelixente... a ver que dí a miña avoa, unha gurú da intelixencia práctica. Pero seguro que Amancio e o seu imperio e acólitos chegarán antes... en todo caso partimos dunha moi boa posición... sempre que para fabricar roupa intelixente non se precise de xente idem...

pouco a pouco

2004-12-20T05:48:00.000-08:00

Van saíndo proxectos interesantes como esta Fundación, que segundo leo por lugares insospeitados comeza xogar con licenzas Creative Commons. Por certo, que Adolfo Estalella ven de publicar un artigo bem interesante sobre o Copyleft / Creative Commons. Pouco a pouco este proxecto vai tomando forma aquí no estado, e van xurdido iniciativas bem interesantes de divulgación e difusión das súas posibilidades, só falta usalo!!!

ganar o pan

2004-12-15T13:07:00.000-08:00

Da gusto estar de volta, aínda que algúns decirán mudar a duplicación de velocidade por non funcionar. En fin, nestes días, está especialmente interesante República Internet, con varios artigos que pagan a pena, como os de Estalella, ou recursos como conferencias e demáis. Aínda que xa comezo a estar canso de conferencias ;)

Cando chegei, e mentras desfrutaba duns ovos fritos con patacas e un viño tintafemia, o meu avó falaba de naufraxios... de como morreu o pai da muller da taberna por querer o costa aforrar uns cartos facendo gasoil nas canarias... deulle volta o barco enfrente de Porto. No GranSol tamén lle dou volta ó barco ó meu tío... ou iso semella. Unha noite de temporal despois de andar a rebolos... racharon a caldeira, quedaron sen máquina e coas planchas de ferro cambiadas de sitio. Seica o meu tio, que era xefe de máquinas, amañou a caldeira para ir paseniñamente ata terra... foron bater a Francia, e viñeron bordeando toda a costa, o golfo... mentres aquí preparaban as misas, mentres a miña tía estaba case viuva.

Que historias, semellan sacadas dun conto, e todo ven a idem do naufraxio dos galegos en ¿filipinas? Non me explico como foron bater tan lonxe, dende logo hai que ganar o pan.

Construcción de ruinas

2004-12-07T15:17:00.000-08:00

Paga a pena visitar Eivissa fora de temporada. Engancho as primeiras experiencias en Vueling (Funciona bem!, só sen caramelos, sen prensa, sen clase bussiness desa e pouco máis), o aluguer de coches máis barato da historia, apuntade esta web (Un alfa Romeo 156 por 12€/día) con unha viaxe de "compromisos" (o meu cos mozos, e os mozos entre sí ó convertirse en marido e muller) multicultural.

A natureza é moi caprichosa e desfrutamos de varias tormentas mediterráneas (sen previo aviso, gotas de auga como un caldeiro...) paseando por acantilados, calas, praias... sen ser capaces de imaxinar que ten esta illa para transformala durante o vran. Prefiro esquecer os prezos dos alugueres, pisos, aberracións urbanísticas e ficar coa boa experiencia, coa boa comida (e barata!: sobrasada, herbas de Eivissa) e sobre todo, con moi boa xente.

Pero o impacto máis grande foi a oferta pública de construcción de "ruinas" (xa non recordo como se dí en ibizenco). Semella que a lei de urbanismo impide construir na maior parte da illa, só se permite a "reconstrucción" de ruinas ou casas en mal estado, co que comezou un novo negocio que consiste na construcción de ruinas. Unha mañá moi cedo, un camión porta unhas cantas pedras que sementa por unha leira, saca algunhas fotografías e... xa temos unha ruína construída. Para ruína a da maior parte da costa desta illa tan fermosa. Señores e Señoras, paga a pena ir!!! Visça Eivissa!

2004-11-29T16:15:00.000-08:00

comezo a descubrir orkut, un novo xoguete que non sei exactamente bem para que serve, pero que me ten entretido estes últimos días. Polo de agora só atopei uns cantos bloggeiros galegos, como a dorfun (meu deus, probade a buscalo no google, veredes que de rexistros) e convidei a uns cantos mais. Por favor, se precisas invitación para entrar non deixes de comentarmo nun comentario e enviareiche unha invitación ipso facto.

Podes atopar unha boa explicación sobre este caso no grupo de Análise de Redes Sociais do pasado congreso (aquí).

Lembro que fai uns meses lín un estudo que son incapaz de atopa no que se postulaba que o software vai camiño do social e a sociedade vai camiño da técnica. Non me deixa de asombrar que sexamos os GalaicoPortugueses (PT, Br e Gz) quenes ocupemos este espazo... ¿explicacións? :P

... Contos de Estrelas e lim�

2004-11-28T07:37:00.000-08:00

Paga a pena ler este artigo que publica hoxe a voz, un bó diagnóstico dun dos problemas endémicos que afronta o país... Eu por si as moscas coido que mañá irei eiquí para tentar ver que pensan por aquí...

...

2004-11-26T07:38:00.000-08:00

non podo dicir que foi unha decepción, pero as comparacións son odiosas. Tocaron poucas cancións, sen demasiado entusiasmo e con moita presa. Non era o seu escenario, nin o seu público, nin o seu contexto. A última vez que os mirei foi na Riviera, sentados todos, incluso Stuart... Con 14 músicos de cámara, mais os 6 tinders... hoxe só eles no escenario, todo máis breve e frio, pero cun final similar, con piano, violín e voz os Tindersticks deixan unha pegada que enche a fría noite na meseta.

2004-11-13T13:32:00.000-08:00

Etapas comezan e etapas rematan. Despois de demasiado tempo implicado parindo o fillo, e tan só a unhas 24 horas de que todo isto remate, podo dicir e digo: por fin! Quedou xeitosiño, fermoso, apañado, chamao como queiras, pero o importante e que conclúe. Isto foi o culpábel de que fica parade achegarme á miña vida en xeral e ó meu blog un pouco máis en concreto. Tentarei sair pouquiño a pouquiño da oficina, do PC, do Correo Electrónico... Polo de pronto xa decidín que irei onda Stuart Stiples a recordar vellos tempos, vellas ledicias e vellos placeres.

Voltan plans, voltan as anduriñas, e antes do nadal, volto a casa....

2004-11-05T10:08:00.000-08:00

O meu compañeiro de piso confesoume algo: foi mercar roupa interior con Lou Reed. Eu aínda vou coa miña nai.

Crónica Xpress

2004-10-02T06:34:00.000-07:00

Oriol Ferran, un xornalista que dirixe a Secretaría de Telecomunicacións e Sociedade da Información. É dicir, un home de letras como xefe dos Telecos en Catalunya, non está mal eh! (que envexa!). Comezou falando da importancia do Software Libre, e da súa traslación o eido do coñecemento, e anunciou que a Generalitat comenzaría a publicar e potenciar este tipo de licencias. Aínda estaba durmido, non me lembro de moito máis.

Continuou un tipo Alemán que falaba en inglés, e eu só teño (entendo) o acento de Cambridje, custoume un pouco seguilo, pero explicou as virtudes das licenzas, a expansión que están a ter no mundo e as diferentes versións, é dicer, a parte máis institucional da conferencia: un tostón para os que xa coñecemos o discurso.

A parte mais interesante foi a de Carlos Sanchez Almeida, que recitou o discurso que posteei antes. Foi áxil, dinámico e ácido. Puxo verdes ós de Creative Commons, chamandoos a SocialDemocracia do coñecemento (entre outras cousas) e a fixo un repaso das obras e teorías de Lessig. Podedes ler a conferencia na ligazón anterior.

Despois dunha pausa para uns pinchitos (café e bollería), continuamos cunha mesa redonda, presidida por Cervera e na que só merecían a pena Candeira (fundador de barrapunto) e Pau Alsina (Artnodes -UOC). Foron intervencións moi breves, de 5-10 minutos, cheas de intencións, de referencias/Alusións á reforma do Código Penal e cun público ben entregado á causa. Non foi como o congreso do PP, pero botei de menos voces críticas con Creative Commons.

Isto é todo o que podo contar. O acto foi fermoso, porque o sitio é alucinante. As conferencias foron boas, pero cando xa coñeces o discurso e onde está cada quen, é un pouco cansino. O mellor, como sempre nestes casos, é o "networking", é dicir, as conversas nos descansos, no café, onde saen proxectos, se intercambian enderezos electrónicos e tarxetas desas de visita. Pouco máis... a ver cando un así, pero en compostela ;)

Por certo, non deixedes de ollar isto

2004-10-02T04:50:00.000-07:00

Blooogging from the UB . Alucino coa facultade de Filoloxía, é un edificio magnífico (como os rectores), moi similar ó rectorado compostelán, só que neste caso non está reservado ós Rectores e demáis curia universitaria, aquí está nas mans, nos pes, no uso dos estudantes. Estamos na presentación das Licenzas Creative Commons, ó Español e o Catalá, que apadrina a UB. Non vou entrar no porqué a UB está tan interesada na traducción destas licenzas (porque calquera podería pensar o mesmo de min), pero si entro en quen está aquí e que dín. Frikis de todas cores, moitos docentes, quizais algún investigador e os mesmos de sempre, xente da UOC, Navegantes, Republicanos, nos... e os convidados de CC.

Moito discurso "socialdemocrata" (así definiu Almeida ós de CreativeCommons) e moita crítica á reforma do código penal. Quédome coa Carta a Hipatia e coa sensación de que levamos unha de cal e unha de area (reforma do código penal e traducción das CreativeCommons). Mañán: ¿onde andará Castells?

2004-09-30T13:47:00.000-07:00

e mañá estarei de paseo na presentación das licencias de Creative Commons . ¿Alguén se anima?

2004-09-30T13:41:00.000-07:00

non son tan feros os leóns como os pintan, creo que Jimenez Losantos debería (entre outras cousas) pasarse máis por aquí. Xa comprendo o catalá creo que ben, tan só nalgunhas palabras fallo, pero a sintaxe é sinxela e cun pouco de vontade e un sorriso arranxanse moitas cousas. No meu entorno fala catalá t'o quiski, aínda que me sorprende que todo o mundo se preocupa por se non entendo, antes de conversar adoitan preguntar ¿entiendes el catalá? e ante a miña resposta pseudoafirmativa continúan na súa lingua i eu na dese Cervantes.

Iso sí, á hora de apostar por unha língua fano bem. Dende os cartazes das rúas, cartas dos bares, publicidades... ate o cartel de Tabacalera. De facelo, facelo bem.

2004-09-26T08:45:00.000-07:00

Xa estou aquí. Xa levo unhas cantas horas e aínda teño o JetLag ese, producto da miña total perda da consciencia do espazo e do tempo destes últimos meses. Sei que estamos en Setembro, sei que non estou na casa, pero pouco máis. Chego a BCN en pleno fin de festa e decido non participar, non asistir, máis por pereza que por supostas razóns ideolóxicas. Como sempre paseo, camiño de día e de noite tentando orientarme seguindo ao metro pola superfice, seguindo ós despistados, cun libro de Xavier Alcalá na man e uns euros no peto, por se canso poder voltar no taxi (?). Aínda non lle collín o tento á cidade, pero algo me chama moito a atención, a cantidade xente de sitios diferentes que hai aquí. Onte cenei nun Paquistaní, atendido por un home moi similar a Apu dos Simpson, con un Ibicenco, un Chileno, un Arxentino, unha Italiana, outro Arxentino e a única catalana tiña orixe do Bierzo, (á sexta provincia?) ¿pode ser unha cidade máis cosmopolita? Non o sei, o certo é que, como ben dí un amigo que aínda traballa no Forum, a xente non fala de diversidade, de diálogos, de sostenibilidade et al.

Chamanme a atención tantas cousas que non sei por onde comezar, pero creo que as iréi debullando pouco a pouco nas 7? semás que ficarei eiquí. Despaciño e con boa letra

2004-09-22T04:46:00.000-07:00

Non, eu non teño a sorte de Pawley, que coido estes días está a ser un dos homes máis envexados por parte do ciberespazo. (non podo deixar de preguntarme algo, sei que son indiscreto, pero ¿pagaranlle ao bó de pawley por "mirar películas"?). Eu continúo co que algúns chaman cine-para-raritos, eses filmes que grazas ao Emule chegan ao meu poder. Estes días cairon algúns que pesquei en Divxclásico:

cinema Paraiso

La ciénaga

La ducha

Quédome con esta última e continúo o meu idilio co cinema oriental. Xa hai algunhas en perspectivas que cairán máis cedo ou máis tarde. Marcho, agardanme navallas e mexillóns, uns chinchos e un viño para despedir, por uns meses ao bó peixe da ría.

2004-09-21T13:38:00.000-07:00

Aínda sen tempo para desfacer por completo as caixas da última mudanza (do Centro volta á periferia), comezo a facer as maletas para cruzar toda a península e ir bater preto de Sants, Barcelona. Son só un par de meses, pero "son". Comezo a crer que todo o que preciso pra ir un lado a outro é o meu bichiño, o meu portatil, que por certo, pronto cumplirá un ano.

Acá deixo os Grelos sementados, os pementos collidos e coido que case todo en orde, só "case todo", porque o descontrol continúa sendo unha característica inherente á miña vida.

Por certo, canto é ter alguns cartos no peto. Volto a casa cun bo feixe de libros, entre os que están Loic Wacquant, Xabier Alcalá, Rivas, Castells... e un disco de Iggy Pop.

2004-09-21T11:39:00.000-07:00

Os chocos, calamares e luras pasan de min, da miña cana e da miña poteira. Paso unha noite sentado nas pedras, lanzando unha vez tras outra, un groliño de cervexa e unha friaxe no corpo. Coido que Beluso é un dos lugares maís fermosos das rias baixas, un pobo con encanto, co mar na porta e cun 'porto deportivo' en expansión que ameaza, como tantos outros "portos deportivos" , á praia e ao ecosistema mariño.

Quenes mais pescan son dous rapaces, que falan un galego deses que asusta. Gostaría poñelos a falar diante da xente, pagarlles por gardar o galego bravo, con geada, seseo e máis pechado rouco varela. Cando marcho, mentres recollo os aparellos... alguén di que son "da illa", que é pouco menos que dicir cidadáns de "Sión" (Matrix). Iso explica todo. Facemos unhas maletas pra ir á illa? que mellor xeito de aprender a ser bravo? que mellor xeito de ensina-la fala a algúns... algúns?

Archipiélago: conxunto de illas unidas por aquilo que as separa. (sempre me gustou a cita, sempre me gustou a revista, e asistir a unha cita cunha revista)

2004-09-07T08:25:00.000-07:00

Ás veces o mellor e mete-los pes un auga cristalina preto dun areal como o de lira, e agardar a que pase algo.

2004-08-17T15:41:00.000-07:00

Existen algúns cheiros indiscriptibeis e inimitábeis. Un deles é o dunha maleta o chegaren dunhas vacacións. Roupa porca, mal doblada, mezclada con recordos de aquí e alí... arrecenden impresións e sensacións antigas. Adoito abrir a maleta e facer a separación entre obxectos físicos (libros, cds, papeles, cargadores, etc) e a roupa, deixalo todo sementado polo chan e porme a durmir, xa sean as 6 da tarde ou as 5 de mañá. Hoxe eran as 10 da mañá.

Estou canso, coido que fixen uns 4000kms, non tantos coma outros cruzan o charco, pero o meu ten outro tipo de méritos, todos foron en autobús ou coche. E... ¿que fixen?

Festas. Nan-DJ. Queimadas. Fun visitar amigos e topei traballos que non me atrevo a facer. Montei en piragua polo mediterráneo. Fixenme amigo dun can. Xoguei o Uno e ó monopoly. Fun de Bodas. Merquei unha tenda de campaña enorme. Fun de camping a Castelló. De Concertos. Á praia. Estiven de remollo mooooitas horas no Grao de Castelló. E chejoulle bem.

2004-07-30T00:15:00.000-07:00

Marcho.

Despóis de levar dous anos sen parar, marcho. Só son 15 días, pero "son", e bó é. Mudo o fresquiño do norte polo agobio do sur, o atlántico polo mediterráneo, os ladrillos da miña casa polos trapos da tenda de campaña... mudo ás horas pensando e organizando cousas para outros, por pensamentos de como encher eses días, que algo se me ocorrerá, digo eu...

Pasádeo moi bem! e sede bós ;P

2004-07-24T05:11:00.000-07:00

Mirei a Dylan en Compostela fai xa uns anos. Aquela vez si tocou a Guitarra, aquela vez si mirou ó público e aquela vez si falou e si deu as Grazas. Podería dicir moitas cousas do concerto... De Eva Amaral facendo de Heather Nova , do impresionante que me pareceron as dúas cancións de Gary Jules , dos Coors que non tocaban... (Ninguén se decatou que quen tocaba a batería non era unha das irmáns senón un batería que estába ó seu carón cunha batería de verdade, que quen tocaba a guitarra mailos teclados eran dous tipos que estaban por ahí e non o irman coors... en fin)

Pero quedome co concerto redondo de Dylan. Non houbo cámaras, tampouco eu as precisaba, xa que estaba ben adiante. Non houbo luces que tampouco as precisaba o ser de día... non mirou moito ó público ainda que eu si percebín moi bo rollo no escenario e uns tipos desfrutando do que facían. E mentres dylan destilaba bóas cancións, unha tras outra, dos seus últimos discos... eses que xa non coñece tanta xente, eu desfrutaba coma no concerto de Lou Reed. Non hai verbas para descreber as impresións deses intres... a sensación de estaren ollando a un dos poucos mitos vivintes. Tocou algunhas das "vellas" cancións, pero tan distorsionadas que era dificil seguilas... non foi o que mais me gustou. Agardo aínda poder miralo nuns cantos concertos mais... ¡que tipo! O rematar o concerto, moita xente simplemente marchou... os que estaban inexplicablemente despois no cartel... simplemente non estiveron (o meu xuizo) no mellor lugar, aínda que seica a xente pasouno bem. E ás veces o mellor e simplemente pasalo bem.. ;)

cine asiático

2004-07-23T12:26:00.000-07:00

Non por nada en especial, pero esta semá mirei primeiro À LA VERTICALE DE L'ÉTÉ, unha fermosa película que apareceu no meu PC sen saber eu moi ben en que intre decidín baixala... (si, pirateooo, son malo, malísimo... creo que o lema daquel grupo "o teu fillo fuma porros" vai ter que mudar por "o teu fillo piratea discos") e camino a casa , outra fermosa película que non entendo porque non tiña mirado antes.

O certo é que "a la verticale..." gustoume moito, sobre todo a música coa que se erguían tódalas mañás os irmáns, nin mais nin menos que Lou Reed, a Velvet, Married Monk e Arab Strap... si que escoitan boa música os Vietnamitas deste filme. Creo que xa o dixen nalgunha ocasión, pero marabillame o uso do tempo polos asiáticos, igual que me pasou ó mirar "camiño a casa". Supoño que é porque me decato da similitude que ten o tempo en todo o "campo" do mundo. O tempo da Galiza na que vivo seméllase mais o tempo da china co de Madrid, Barcelona ou Lisboa. Ese tempo que semella envolver a MG co seu novo amigo.

Por outra banda suscribinme a unha comunidade de flipados polo cine clasico e "rarito..." a ver se atopo algunha que outra xoia coa q exprimi-la conexión... que os cartos que me zuga Xa.com non son poucos.

juis lis

2004-07-22T05:58:00.000-07:00

Xa teño unha Juis-lis desas que tan "cool" son... endelí xa non tendes excusas para non agasallarme con algún dos libros que están ahí... :P

dia 2

2004-07-19T18:49:00.000-07:00

Aínda que as horas pasaron dun xeito fugaz, o corpo dun resíntese... sobre todo cando todo o deporte que fai é baixar e subir escaleiras. É dicir, Agantei a Starsailor (que por certo, plaxian nunha das súas cancións o "Boys & Girls" do Parklife, un dos discos máis redondos do pop brit ese), agantei e desfrutei do concerto de MUSE, contemplei a Lou Reed, pero non puiden xa cos The Cure.

MUSE gústanme, vaiselles un pouco a pelota, pero ver tocar ó baixista era unha delicia, lembrabame moito a un colega que toca nun prometedor grupo de postrock sen paxina web. O directo tiña pega, o público, cheo de rapaces, respondeu e foi un concerto curioso. Non quedou moi ben o feito de que tirasen a batería nin o baixo, quedo de "Osea, soy un niño pijo y hago cosas malas", porque o día anterior todos miramos a Iggy, e iso é ser "malo" e non o postureo de MUSE.

Cando rematou o concerto de Muse, sentei no chan xunto cunha morea de xente. iluso de min, comenzou a "mudar o público" (marcharon os rapaces e entraron os "indies", "popis" e demáis fauna) e aquilo, o foso, comezou a encherse de xente. Decidín ergerme, ó igual que moitos ó meu redor, para evitar que me pisasen, escupisen, queimasen...etc, e estiven de pe un rato, ata que decidín que miraría o concerto sentado, seguro que o desfrutaba mais. Coa decisión tomada "alguén" entrou no foso como un bandoleiro, non non... mellor, como un equipo de rugby a tomar posicións, e noto como me empurran pola espalda de xeito que caía sobre dúas rapazas que estaban sentadas... pero salvoume un rapaz situado estratexicamente ó outro lado das rapazas, salvoume permitíndome apoiarme nel e face-lo "pino puente" sobre as rapazas, "agardando" a que o contexto mudase... pero non, a marea humana non circulaba, senón que estacionou ... polo que despois de abancar polas rapazas marchei ó monte a mira-lo concerto con tranquilidade.

Foi un concerto moi bó, quedome coa imaxe lateral, dende ó carón do posto da cruz vermella, de todo o público saltando nos bises. É unha imaxe que sempre lembrarei, as imaxes de Robert Smith nas pantallas e a xente choutando ó tempo: flipante. Neste caso, non foi como no concerto de Lou Reed, e toda a "crítica" (ejem) foi unánime en bendeci-lo concerto. Supoño que tivo todo o que ten que ter un bó concerto: duración,hits, bó son, predisposición e... "empatía". Pois vale, por unha vez todos nos poñemos dacordo e dicimos que este foi o mellor concerto do xacobeo.

Cando marchaba xa, explicaronme quen fora o que me gañou a posición no "foso"... vamos que no momento, se teño folgos e interese, daí non me move ninguén, e moito menos sen saudar %$%€@#~"$!!!

lou reed

2004-07-19T13:12:00.000-07:00

Fixo un dos concertos máis redondos do Xacobeo. Saiu despacio, tranquilo, sosegado e comezou a recitar unha tras outra cancions do seu "Animal Serenade". O certo é que durante as primeiras cancións parecía simplemente un xuglar moderno recitando as súas poesías nun pequeno café nunha tarde de inverno, con choiva e névoa na rúa, sobre a música que un par de amigos sacan dunhas guitarras... ou simplemente dunha cinta calquera de música, así , ó chou. A voz estaba moito mais alta que a música e a rapazada que quedou do concerto dos MUSE, e os que estaban para o concerto de The Cure, ían simplemente a outra cousa. Agardaban que Lou tocase as cancións que eles querían, as da Velvet, as que todos sabemos, nas que podes move-los beizos ó longo do estribillo, nas que podes choutar... Pero Lou Reed deu un Recital con R maiúscula, coa súa cara de despistado, de non saber moi ben o que fai, pero deixando canción tras canción a un ritmo sosegado, relaxado, natural... como fan os Artistas con A maiúscula, os que pintan,escreben,tocan,cantan ou simplemente "son".

Pero seica non gustou, seica foi a gran frustración do Xacobeo. ¿Tan dificil é simplemente escoitar? Non fai falla saltar para desfrutar da música, non fai falla cantar co que canta, ás veces trátase de abrir moi ben as orellas e escoitar, bater un pouco o pe contra o chan e deixarte levar polo son, pola voz, pola música... que crack lou reed, que crack.

dia 1

2004-07-18T11:01:00.000-07:00

Iggy foi un show, un deses shows de rock & roll que fan que grupos como os Strokes, Black Rebel bla bla bla, e todo o new revival de rock americano semelle unha tomadura de pelo. O directo foi brutal, tan só un baixista duns 75 anos, un batería e un guitarra eléctrica (¿precísase algo máis?) e moito bo rollo entre o público e o artista. Houbo sangue no peito de Iggy, invasión do público ante a seguridade dos concertos atónita cando o equipo de orde do grupo lle dicía que todo ía bem, pero... pero algunhas veces tiven a sensación de estar nalgo un tanto prefabricado, pero non deixei que tal pensamento aniñase na miña cabeza e continuei saltando, subido enriba do cascarón da mangueira de son que facía que case chegase ós 2 metros de altura... como dí a miña avoa: canto é ser alto! (por certo, o guitarrista era Michael Moore!!!)

Massive Attack deu posíbelmente un dos millores concertos dos tres días. A posta en escea máis elaborada, unha das mellores equalizacións de son e un público que creo non sabía o que ía. Uns quedaron do concerto de Iggy e outros estaban para os chemical... Moitos comentarios de aburrimento, e volvía á miña mente a mesma idea que no concerto anterior: cando che dan a probar o "orixinal", os sucedáneos como este ou este outro, pese a ser sucedáneos de calidade non chegan nin ós talóns ó "orixinal". A mágoa foi que a primeira canción... estiven berrando na miña mente esta canción de este grupo.

Non podo falar dos chemical porque me fun antes (o venres había que choiar) e lilith foi peor que mala. O caso de the darkness... un cruce entre joey tempest (cantante dos europe) e o peor da música tecno dos 80 (polos vestidiños que sacou). En fin, e pensar que eu quería perderme este día!!!!

2004-07-14T00:20:00.000-07:00

Mentres almorzo, teño que frotar os ollos unhas cantas veces para ler a páxina á que cheguei non sei cando... nin sei como... o certo é que cando me puxen diante do PC xa estaba ahí. Comezo a ter medo... pásame ás veces que non me lembro do que fixen a noite anterior. Fai cousa dunha semá, sen ir máis lonxe... levaba uns tres días traballando nun texto... e os días non teñen só 8 horas como os de de moitos asalariados... e simplemente, ó cuarto día me puxen diante do ordenador e non estaba. Busquei por todos os sitios, con todas as palabras e nada... ata que tiven un recordo deses moi borrosos, eu xuraría que era un sono, no que metía o arquivo na papeleira de reciclaxe e daballe a "baleirar"...

Pero a web de hoxe é a a Gota Malaya , lede e flipade, creo que poderíamos facer algo así pero na terra, habería que xuntar algúns xornalistas, publicistas e xente con mala ostia e bo inxeño...

gostaría...

2004-07-13T15:44:00.000-07:00

Gostaría poder falar da boda (con B) do sábado, oficiada en fronte do Corte Ingles e do Zara da rúa princesa , concretamente na igrexa do bó suceso...

Gostaría falar da posterior comilona nun restaurante moi pijo da casa de campo

Gostaría falar das impresións de ver Shrek nun cine dos grandes... e comparalo coa primeira parte da película que mirei no CGAI .

Gostaría falar do tempo, das mudanzas e do compricado que é alugar ás veces un coche...

Gostaría falar do libro de Rosalid Williams que veño de rematar...

Gostaría falar dalgunha incorporación/cambio ó mundo das bitácoras do gremio...

Gostaríame falar do abono para os concertos do xacobeo e da ilusión que me fai voltar a ver a dylan...

Pero o certo... é que non dou pra máis, a maleta está vacía enriba da cama e na lavadora aínda hai roupa pra tender... e mañá, volto a subir nun cal pita de longa distanza...

2004-07-08T16:00:00.000-07:00

non, aínda non teño as entradas para o Santirock ese... supoño que hoxe ou mañá mercareinas por interné. Ver a Dylan e Lou Reed, así un despois do outro terá a súa gracia. Aínda que pra min faltaría xuntalos e engadir a Van Morrison e a Tom Waits, de feito levo un par de días escoitando o "Mule Variation" e evitando a sección de bebidas alcolicas do super:

Phone's off the hook
No one knows where we are
It's a long time since I
Drank champagne
The ocean is blue
As blue as your eyes
I'm gonna take it with me
When I go

Old long since gone
Now way back when
We lived in Coney Island
Ain't no good thing
Ever dies
I'm gonna take it with me
When I go

Far far away a train
Whistle blows
Wherever you're goin
Wherever you've been
Waving good bye at the end
Of the day
You're up and you're over
And you're far away

Always for you, and
Forever yours
It felt just like the old days
We fell asleep on Beaula's porch
I'm gonna take it with me
When I go

All broken down by
The side of the road
I was never more alive or
Alone
I've worn the faces off
All the cards
I'm gonna take it with me
When I go

Children are playing
At the end of the day
Strangers are singing
On our lawn
It's got to be more
Than flesh and bone
All that you're loved
Is all you own

In a land there's a town
And in that town there's
A house
And in that house
There's a woman
And in that woman
There's a hart I love
I'm gonna take it
With me when I go
I'm gonna take it
With me when I go

2004-07-07T00:28:00.000-07:00

Onte mentres estaba escrebendo un post o navegador (esta vez Opera) mandoumo ó carallo. Escrebía sobre a máis que interesante entrevista que Julia Otero lle fixo a Jose María García en TV3. Non ten perda, o que é capaz de rajar este home nunha hora é incríbel.Podedes ver o vídeo dende a rede, está colgado na páxina de TVCatalunya.

Dicía tamén que mentres escoitaba a García leía o blog de Lawrence Lessig o pai das licencias creative commons. Estamos a ver se do mesmo xeito que hai un capítulo catalán que está traducindo as licencias ó catalá creamos un que se faga o propio co galego.

En fin, e navegando pola rede descubro, pra variar,cousas curiosas... primeiro un blog que analiza xénero co nome sin género de dudas, que me leva a unha campaña que terá lugar o 11 de Setembro nas bibliotecas. Estes de ciberpunk teñen a súa gracia.

2004-07-06T16:20:00.000-07:00

esquecinme de comentar onte que nas xornadas da rei xoan carlos, peguei un chimpo na silla o escoitar a verba "pawley"... eu estaba co Messenger, pra que enganarnos... se todos sabemos que son os mestres os que están potenciando o WiFi nas aulas para que os alumnos se poñan a chatear (ou outras cousas...) e non atendan.... En fin, que escoitei esa verba e fiquei un bo rato pensando que había algo que non encaixaba... coma cando escoitas falar no metro sobre o golpe de estado en Sada. En fin, que cando descifrei o que puña na proxección... era nin máis nin menos que unha análise do bó de Pawley, autor da bitácora "dias estranhos". Como contaba onte, supoño que colgarán no servidor da URJC o video da intervención de JJ Merelo... pero es non entendín mal, o que mantiñan era que pawley é un dos nodos centrais do blogmillo galego, pero tamén falaban doutra serie de Blogeiros... dos que non conseguin ler o nome.

Elaboran estes índices en base ós enlaces das webs. Teñen unha serie de ferramentas que analizan os enlaces dos posts e do blog e tiran estatísticas de ahí. A min pareceme un pouco light, xa que o mesmo JJ admitiu que non fan diferenza entre os enlaces do post e os estáticos que moitos tendes como "favoritos" ou recomendados. Pero bueno, o caso é que foi moi extraño, estar en Mostoles, nunha universidade moi fermosa (campus estilo americano, sen división por facultades, senón "aularios", "multiusos", "laboratorios"...) e faláronme dos toxos e do licor café. E por outra banda ter ser o blogmillo obxecto de estudo ten a súa gracia... aínda que eu tiña unha pesquisa agochada por algures sobre este tema... en fin...

2004-07-05T17:23:00.000-07:00

Pasei o venres na rei xoan carlos, coa xente do Grupo de Sistemas e Comunicacións, que comanda o sempre xenial Barahona. Seica nuns días colgarán do servidor web da URJC os videos das xornadas e agora mesmo podedes botar un vistazo ós videos que hai nesa páxina sobre o tema de Software libre, patentes e demáis.

O certo é que coma sempre, o mellor son os cafés e descansos... aínda que só houbo un e breve, pero deume tempo a falar un ratiño con jj merelos e con Barahona. Coñecin a un tal Fernando Tricas que con JJ analiza o tema dos blogs... son ben interesantes, aínda que se quedan moito nos datos numéricos e non teñen produndas reflesións sociais... en fin, que lles falta un pouco de multidisplinariedade pro meu gusto.

Os achazgos foron un libro de software libre, un lugar de onde baixar software libre, unha editorial chamada traficantes de sueños que ten online os seus libros de forma que os podes baixar e imprimir en formato pdf, e non podo deixar de citar a ese documental da liña 900 que todos estamos a baixar do emule, co título "un mundo transparente -presuntos culpables"... non pinta mal, certo?

2004-07-01T11:17:00.000-07:00

ía moita calor... eran sobre as 14.30, volvía da escola de devolver libros moi caducados, de tomar un café, mercar uns libros pra regalar e mirar o meu tutor. Ía escoitando música, e notei como a xente ó meu redor me miraba... eu tiña moito moito sono, dese atrasado, tan atrasado que non se recupera xa nin durmindo. ó tempo decateime que os meus beizos se movian, que a miña boca emitía sons... estaba cantando o que escoitaba, baixiño iso sí... e era a seguinte copla:

Sementar sementarei,
loguiño de crarear,
en tanto no povo medre
un meniño, un vello e un cantar.

Un meniño rebuldeiro
que fale na lingoa nai
que suba nos pexegueiros
a fruta verde a roubar.
Un vello que de consellos
un rostro de fume e pan
que conte contos ós nenos
do cuco e do paspallás.
Un cantar de redención
que toque a desolación
nun limpo e craro alborear.
Logo, deixáime morrer,
entre dous regos, queimado,
cando veñan os solpores
dos homes esfamiados.

2004-06-30T11:15:00.000-07:00

Uy... hoxe convidei á primeira persoa dende a miña conta de GMAIL... é curioso o feito de que só me deixe unha invitación despois de levar unha semá no servizo... pero bueno. Se algén quere ser o próximo... que avise.

Paso o día desfrutando con Barahona e os videos ós que podes acceder co RealOne... non deixes de ollar os de Software Libre e Arquitecturas de Rede... son boisimos!!!

2004-06-29T16:03:00.000-07:00

non, non o podes imaxinar... érgome cedo, pégome unha ducha e vivo debaixo do aparato de aire acondicionado que teño na habitación. E paso todo o día ahí debaixo choiando como un tolo. De cando en vez teño que sair... a dar un paseo pola casa, ó baño, a beber algo... e o bafo de calor que atopo no pasillo apárbame... si, máis do normal.

Só saio da casa ás 9 da noite, e fai un calor horríbel, pegañento, uns 30 graos sen que pegue o sol. Bebo como nunca (ejem).

Hoxe perdinme a presentación do eEspaña, e mañá perdereime as xornadas de MadridPArticipa, aínda que invitan a comer!!! ó que estamos chegando. Iso sí, o venres estarei coma un reloxio nas xornadas de REDES, sen Punset, pero con Barahona e JJ Merelo ;).

2004-06-25T15:39:00.000-07:00

Dende o 6 de Setembro de 1997 ningunha coitela de afeitar rozou a pel da miña cara. Hoxe nunha arroutada merquei unha (5€!!!) coitela, collín espuma na casa da moza e deixei que me puxese perilla primeiro, logo bigote, posteriormente bigote-fascista e para rematar quedei nú.

Agora atópome cunha imaxe no espello que non logro recoñecer, pero semella divertido. En canto me faga amigo desa imaxe voltarei á miña barba de dúas semas.

2004-06-24T10:57:00.000-07:00

Non... non falarei de San Xoan. Pero sí das aventuras que me pasan cando me poño a camiseta do Boca... En Pontevedra un tipo berroume dende lonxe "ale Boca!!!", Na poboa de Sanabria, mentres comía o meu bocadillo un tipo achegouse e preguntoume como quedáramos onte. En Méndez Álvaro, mentres subía nas escaleiras mecánicas, un que baixaba berroume: "Gallinaaaa" e ó chegar arriba preguntaronme como quedáramos onte. No tren camiño a Fuenlabrada tamén mo preguntaron.

O certo é que teño a camiseta de Boca porque me gustou... como tamén teño a de Camerún, Tuvalu, Gambia... etc, etc. Pero xa non me gusta ir pola rúa con esta camiseta. Sintome observado, sintome exposto a que un Ribereño me agreda ou a que me pregunten como quedamos hoxe. Eu hoxe dixenlle a todo o mundo que boca perdeu, cando o certo é que empatou (iso seino agora, claro). Pero si me gusta cantar o "... cuantas veses fui presoooo ycuantas vesesss llore por voooosss, yo a boca lo quiero lo llevo adentro del corasoooon"

2004-06-22T13:22:00.000-07:00

Algo non vai ben. Levo tempo cabilando en que terán os "músicos" profesionais para facerlle o Xogo a SGAE... hoxe almorzo lendo que unha morea de "músicos" foron falar co Presi para que os teña en conta. Non me estrañou ver alí a moitos persoeiros da vida cultural (ejem) do país, pero chamou a atención o caso do Sr. Serrano, que tan tranquilamente pasa de cantar nos mitins do PCE á facerlle ó xogo á SGAE. En fin.

O outro tema do día ;) é o que propón o Consello da Cultura Galega, sobre o estado de Internet en Galiza e demáis. Fai referencia a un estudo de TNS, unha das compañías máis importantes de estudos de mercado do Estado, para R. Entereime da existencia deste estudio a semá pasada, alguén tivo a deferencia de enviarmo ó meu correo electrónico, aínda que en Marzo xa me comentaron algo do estudo. O primeiro que fixen foi mirar a ficha técnica e botarme uns risos mirade o que sae, en número a poboación das cidades, e entre parénteses as enquisas que fixeron:

Coruña: 243902 (125)
Vigo: 292566 (125
Santiago de Compostela: 92339 (100)
Culleredo: 23851 (75)
Oleiros: 28643 (75)
Pontevedra: 77993 (50)
Lugo: 91158 (50)
Ourense: 109475 (50)
Ferrol: 78764 (50)

Estiven preguntando nalgunhas listas de estatística de Rediris, a ver si nas clases que me perdín de 'Estatística' contaron algo que xustifique isto. Obviamente, existe unha explicación, (económica) para que Culleredo teña máis enquisas que unha cidade como ourense con catro veces máis poboación... e non lles vai sair que todo vai moi ben!! Iso sí, aquí ningúén fala dos datos de SEDISI ou do ex-MCYT...

Autosuficiencia

2004-06-21T16:27:00.000-07:00

Xa pode vir unha crise económica, unha guerra, un desastre de calquer tipo... sintome preparado: somos autosuficientes

Hai un por eí que ten un blog cos cartos que gasta... en fin, eu podería poñer un blog coas comidas que facemos... porque somos xa autosuficientes. Temos patacas novas, xudías, leitugas, tomates, pementos (de todas clases e cores), matamos os galos e a becerra, as galiñas poñen ovos e na ameixeira non damos a basto pra rematar.

O tempo dos vellos

2004-06-18T02:42:00.000-07:00

Hoxe tiven que erguer cedo. Ás 7 da mañá saía da ducha dando tumbos cara o microondas. Mentres botaba un par de culleres de sucre no café decidín regar os pementos, xudías e tomates... entre que tomaba o café. Cando saín pola porta topeime cun veciño, na porta da perruquería da miña mai, agardando a que abrise. Con disimulo mirei o reloxio do teléfono portatil e confirmei que non eran máis das 7.10 da mañá!!! Mirei para el, saudei e camiñei cara a manga, abrin a billa e puxenme a regar os pementos con ese arte que nos caracteriza os seres humanos cando aínda estamos a durmir. O home achégase pouco a pouco e comezamos a falar, do tempo... como non. Explicoume que na Guerra tivo presos a Andaluces, Valencianos e Extremeños que lle dicían que na súa terra non lles chovía nunca, explicoume das tormentas tropicáis, da calima, do clima de Senegal e como non... dos temporales do Gran Sol. Contoume do Frio de Alaska, do bacallau e do calor que se pasa na máquina dun barco.

En 10 minutos que falamos, só do tempo, decátome que este home resumiu a súa vida, tomando ó "tempo" como eixo,pero non coma nos tomamos o tempo (de reloxio, dividido en horas) senón en como tomamos o tempo os galegos (coma estacións...seica chove). O tempo da Guerra Civil, da Emigracion, das Mareas de 21 días no Gran Sol... ou das mareas longas de 6 meses en Alaska, Terranova, Mauritania, Senegal... En 10 minutos que pasaron saen eses dous conceptos que tanto marcaron ó pais: a Guerra e o Mar, no que o Gran Sol segue a ser ese que "mete medo" ata nos corpos dos que nunca fumos.

Pero só pasaron 10 minutos, son as 7.20 da mañá é á miña nai aínda lle queda hora e media de sono. O tempo dos vellos é outro, o meu veciño segue a pensar que hai que erguer á hora que abre o día para ir por toxo o monte. E se xa non imos por toxo ó monte,podemos comezar a "traballar" igualmente a esas horas.

Boicoteando

2004-06-18T01:12:00.000-07:00

Leo na prensa que na parroquia viciña están a facer un boicot a Estrela Galiza por mudar de distribuidor. Aínda quedan métodos de resistencia, de queixa e de pataleo. Non deixa de sorprenderme que nos centros do saber popular, as tabernas e bares onde un pode xogar o xadrez, ás cartas ou mesmo botar un parchís se tomen medidas tan revolucionarias,porque todos sabemos que nestes locales se fornece o pensamento en prol do manoliño-presidente. ¿Cal é a maior mostra de solidaridade por parte dun consumidor? pois privarse do prazer diario de tomaren unha fresquiña, un sacrificio que creo que ante ás alternativas... non terán moito éxito entre a parroquia.

(imaxe cortesía de abrilsempre)

Non sei cara onde imos

2004-06-17T16:11:00.000-07:00

Non sei se poderei durmir hoxe... teño un cabreo enriba monumental. Leo no blog de nacho escolar , tamén no de pepe cervera e por poñer outro República Internet .

Un bó medio de loitar contra isto é a licencia Creative Commons, que ben seguro coñecedes... miro na súa web e atopome con que traballan na traducción ó español , e tamén o catalá. Agardo que mañá poda falar con Ignasi para que pronto podamos comezar unha versión ó galego... aquí (nin en ningures) abonda con ser espectador.

2004-06-16T16:52:00.000-07:00

Dous Blogs que me sorprenderon nos últimos días... o primeiro de mario, no que teoriza sobre a rede e o "small world"... eu non teño nin idea desas cousas, pero algún dia lerei esa morea de libros que mario pon á dereita. O outro é a atalaya de JJ Merelo. Desfrutádeos!!

2004-06-16T15:52:00.000-07:00

Paso ás horas máis quentes do día exprimindo o motor 1.9D do coche na AP-9... para chegar a tempo... Visito e ensino Compostela. Xa teño unha ruta turística definida, cunhas cantas paradas de interese nunhas tascas...comida na Quintana, Literarios, Iacobus, Crechas, Franco... o malo e tentar parar en todas ;). Non sei eu... pensei en subir a saludar a maGAGO xa que a compaña tiña certa interese en coñecer o seu lugar de traballo e demáis, pero a mín non me gusta visitar sen avisar. Pasando polas Crechas non puiden evitar pensar na festa do venres... que ata referenciaban en portada en Vieiros. Na comida, falando coa miña visita... voltan "esas conversas" que tanto escoito cando estou en-la-capital (na coruña non, na outra), voltan as cifras de máis de 40 millons, pisos, alugueres e demáis. Cando comento, lendo na voz, os prezos dos alugueres dos pisos en Compostela e Pontevedra, a visita abre moito os ollos pensando en que paga máis do doble... mentras, eu pensaba o feliz que sería nese ático na praza que ten o iacobus da rúa que sube por detrás da catedral...onde o Seminario... confórmome con pouco... ;)

2004-06-12T03:49:00.000-07:00

Nacho escolar ten un dos blogs para mín máis interesantes... e hoxe descubro un artigo moi interesante no que, para variar, pon no seu sitio ós da SGAE. Podes consultado eiquí

2004-06-11T07:02:00.000-07:00

Ia no coche e case me esnafro... cando mirei un cartel vermello e laranxa... perdinmos en madrí, porque non tiña €uros para ir ó concerto... pero aquí si que sabemos montar as cousas... ¡¡iremos de balde!! A min gustame máis The Jeevas que Kula Shaker, que queredes que vos diga, para min foi un dos discos do ano pasado... ¡¡¡viva caldas!!

2004-06-10T02:32:00.000-07:00

Vía Jean Sol coñezo ós fotoblos... e fico con este blog... do que quería roubar unha foto pero non son quen de posteala... aínda non rematei de traducir a licenza creative commons, pero eu xa ma aplico ;)

as primeiras sardiñas asadas

2004-06-09T13:01:00.000-07:00

No lugar no que vivo, porque segundo o INE vivo nun "lugar" (nada de rúa, praza, Avenida...), o lugar de "Vilaseca" que vai dende Moledo ata Malvido, limitando tamén co Xuncal, cos Caños, e cunha morea de topónimos que ninguén é quen de situar nun punto contreto... pero sempre me gustou esa carencia de definción: ¿é tom waits ou bob dylan música Folk, Country ou Rock? Falaba do meu Lugar, no que temos dous montes (Carballido e a Cachada), un parque con campo de fútbol, unha casa da cultura, un bar (o bar Miajas) no que aínda se xoga ó futbolín cunha moeda de 25ptas daquelas furadas, un transformador de Fenosa, un supermercado, unha tenda e pouco máis. Temos tamén un costume moi extraño que supoño que tamén haberá nos demáis "lugares" de galicia: ó longo da mañá varias bocinas dos coches pitan: o panadeiro da Correxedora, os dous peixeiros, o butano, as gaseosas, o camión de estrella galicia... Non sei como o farán, pero á hora de mercar un coche/fregoneta para a distribución o máis importante é o son que fai a bocina. En fin, pois un dos peixeiros trouxo unhas sardiñas fresquiñas que a miña mai tivo a deferencia de mercar... tiven que ir a un dos montes do lugar (a cachada) a por leña para asar as sardiñas e non vexades o que souberon.

De certo que é un dos praceres do verán: as sardiñas e xurelos asados á brasa, cuns cacheliños e unhas xudías cocidas... e se hai leituga e pementiños de padrón a festa culinaria é perfecta!

Pero hoxe tamén me decatei das bondades da "new economy" da que presumen algúns colegas en canto teñen ocasión. Resulta que na pausa que fixen pro café fun a por leña para as sardiñas... xusto antes de recibiren un correo dun tipo da India que quere que lle faga de representante ante as insitucións dunha plataforma "open source" pensada para os concellos. Non sei se isto é globalización, mundialización, deslocalización, traballo flexible ou que carallo é... pero as sardiñas estaban ben boas e na pausa do meu traballo fun a por leña, por non dicir regar os pementos, poñer paus ás xudias ou cerrar as galiñas.

2004-06-03T14:35:00.000-07:00

Hoxe durante un ratiño mirei o capítulo de rigor dos Serrano... en fin, aparte de servir para que Fran venda máis discos non entendo a Serie... tanto pasteleo empalaga. En fin. Pero mentres miraba como The BerBerechows se colaban no Backstage dun concerto dos 40Principales e subían o escenario para cantar... pois lembreime dos meus tempos de cantantante. Comecei cantando en coros gospel... aínda que a rama que máis me podía era o Karaoke puro e duro. Durante os últimos anos combinei a dura labor de Karaokeiro (aínda que nunca concursei no TequeleShow) no karaoke que está no Orzán, en Rubine... o único local que pola semá non pechaba ata.... que abrían as demáis cafeterías. Pero tamén tiven un grupo "serio"... e mentras miraba a Fran perea aporrear unha fermosa Gibson, lembraba que o guitarrista tiña unha similar... que tempos aqueles, os nervos de antes de subir e o ben que se pode pasar cando fas algo que che gusta con boa xente.

Deixovos un dos mellores recordos, unha imaxe do sennheiser que babeaba... porque a min nunca me gustaron os shure, pese a que todo o mundo diga que son millores.

this fire!!!

2004-06-03T14:23:00.000-07:00

Se a primaveira de fai dos anos foron The Strokes, hoxe son Franz Ferdinand... Si, seino, levan unha morea de tempo e no mundo 'indie' hai que estar á última constantemente para ser cool ;'( . Pois sabes que? Mesturo na winamp a The Strokes, Franz Ferdinand e a The Decibels...

Eyes, boring a way through me
Paralyse, controlling completely
Now there is a fire in me
A fire that burns

This fire is out of control
I'm going to burn this city
Burn this city
This fire is out of control
I'm going to burn this city
Burn this city
This fire is out of control
I'm going to burn this city
Burn this city
This fire is out of control
I'm going to burn it, I'll burn it
I, I, I'll burn it down

Eyes, burning a way through me
Overwhelm, destroying so sweetly
Now, there is a fire within me
A fire that burns

This fire is out of control
I'm going to burn this city
Burn this city
This fire is out of control
I'm going to burn this city
Burn this city
This fire is out of control
Then I, I'm out of control
And I burn, I burn
Oh, how I burn

This fire is out of control
I'm going to burn this city
Burn this city...

Vini, Vidi, Vinci

2004-05-26T09:05:00.000-07:00

Dia Oficial de "la buena vida". Poñede todos cara de Fresita, de Georgie Damm, collede o que teñades a man como micro e...

El mundo es nuestro al fin,
lo hemos conquistado

Ya nada impedirá el triunfo del amor

De pie sobre un planeta que late confundido,
enfermo de dolor, al borde del clamor

El mundo es nuestro al fin,
lo hemos conquistado

Ya nada impedirá el triunfo del amor

2004-05-24T15:59:00.000-07:00

Creo que foron as 16.000 pelas mensuais mellor investidas da miña vida. Aquela vista da ensenada do orzán, a torre de hércules o fondo... o ceo color chumbo e a choiva unha e outra vez contra a fiestra de madeira. Con BSO da Roxi Music (por obra e gracia do meu simpático compañeiro de piso), cheiro a mar e libros fermosos pasei uns bos anos nunha habitación enorme, notas mediocres e proxectos interesantes.

Vouvos falar de Rivas, deixamos hoxe á Sta Castaño(a Marina non, á outra) como poetisa ó lado. Gustame e gustabame moito Rivas. Comezou sendo un escritor moi "cool" que todo o mundo "guay" tiña que ler... pero logo a xente comezou a deixalo a un lado, cousas do "mainstream" e as modas que van e veñen. O certo é que me gustan a maioría dos seus libros, parécenme entretidos e fai unha labor moi interesante. Pero o que máis me gusta é un libro de poemas, que viña acompañado dun CD onde recitaba un tras outro os seus poemas acompañado por unha guitarra.

Normalmente, non pasaba do primeiro. Buscádeo.

e que chova!!

vestidos

2004-05-24T00:44:00.000-07:00

almorzo e tropezo cunha foto ben fermosa. A muller esta de gústo dubidoso (tanto nos seus deseños como á hora de escoller un home) sorprendeme cunha combinación de cores que debeu revolver máis dun estómago.

2004-05-21T03:18:00.000-07:00

A imaxe é de pepo perez, un dos debuxantes da Rock de Luxe... e non, non vou falar de Bodas... deixolle o tema a Nacho Escolar, que creo que está moito máis interesado no tema. Se ó final vou a atarfe (e todo indica que sí) poderei ver a estes chuperbloguers en directo!!! ver como bloggean!!! ummm, creo que levarei unha camara de fotos para ver que os fai diferentes do resto dos mortáis.

Eu escapei da Voda, fixen a maleta cunha boa excusa, e collín o Auto Res camiño ás Rias Baixas. Durante a viaxe remato o libro maila película de happyness, e me agasallan con duas peliculas entretidas (buscar na categoría "pelis de autobús" no videoclub: la liga de los hombres extraordinarios e Doctor Doolitle. ¿que máis se pode pedir?

leilía

2004-05-15T02:51:00.000-07:00

Levo varios días conleilía como BSO. Os meus veciños deben estar xa un pouco fartos de escoitarme cantar como un poseso. O certo é que saiu (por fin!) o sol, e aínda que abro moito a fiestra non entra nada de cheiro a mar... creo que hai que perfeccionar ese perfume... que non é capaz de superar os 650 km de distancia dende a ría ata aquí no medio. Terei que mercar ese aparello que seica o enchufas ó USB e da cheiros diferentes... ¿terá cheiro a praia a primeira hora do día en xuño baleira de xente e coa marea baixa?

Esta semá colgarei a miña bandeira catalana, cunha enorme coroa tachada no medio e medio que me trouxen da miña última visita á BCN.

2004-05-12T15:37:00.000-07:00

Ó bó de juan tomás mangaronlle o portatil. Párome a pensar en que me pasaría a mín se me fan o mesmo e correndo fago un back up de urxencia. En fin, que hoxe dinme que teño entrada para IGC e non podo ir :(, gustaríame ver a Piscitelli e Sassen xuntiños.

En fin, pero o tema do día e Atarfe... non teño nin idea de onde queda, nin como poderei ir, nin se poderei ir... pero ganas non faltan. Organizan unhas xornadas que teñen moi boa pinta... agora haberá que conseguir un coche para ir... ¿alguén se apunta?

cambios!

2004-05-11T08:33:00.000-07:00

jejeje.... gustanme os cambios cos que nos sorprende Blogger!

Hoxe deixei plantado a un tipo de esos que traballan nunha corporación osea no , ó final mireime no medio da Castellana, chovendo, perdendo o tempo e sen saber moi bem que facer... endelí collín e afoguei as miñas penas en libros. Merquei un de chomsky, antes estaba en Ed. Crítica, pero agora accesible como libro de peto (¿dise así en galego?), un de Malinowsky, o famosísimo sobre os argonautas no pacífico occidental... e....

bueno, collíno porque a película encantoume: Happyness. Mireina no CGAI fai moitos anos... bueno, tres ou catro, logo busqueina nas filmotecas, fnac ou emule, pero nada de nada... mirei o libro e dixen: é este! pero non, non é, decateime no tren, cando xa ía pola páxina 40, pero bueno... enganchoume :P

Oráculo Google

2004-05-02T15:52:00.000-07:00

Pasa o tempo, xa levo non sei canto con este blog que tal vez lea alguén. Sigo os consellos do meu bó amigo Roberto, que edita a xenial revista el atico... hai que escribir tódolos días. Por certo, lembro algúns números apaixoantes desta revista... cando os malos tempos (houboos bos?) da Arxentina, as caceroladas, as organizacións dos barrios, que teñen un nome que non logro lembrar. Pero eu quería falar deste ¿diario? que intento manter cunha certa coherencia interna... Pois supoño que todos buscáchedes o voso nome no Google, eu seica teño un parente no CSIC en Andalucía, da mesma profesión ca min e tan só varían as dúas últimas letras do noso segundo apelido... tamén teño un homónimo revolucionario, o cal non deixa de ser o seu encanto... e mesmo levo a decepción de que no 85 un parlamentario popular apropiouse do meu nome.

Pois onte decidín buscar o nome do blog, para ver como esta posicionado e como o algoritmo de google indexa esta bitácora. A cousa resulta ben cando pos o nome completo , pero se buscas estrelas a cousa decae ata o posto 17. A verba conto deixame tan lonxe que me farto de buscar alá polo cento de entradas... pero limón deixame como primeira entrada.

Unha de dúas, ou interpretamos isto como que o meu posicionamento, establecido polo algoritmo de google, leva ó meu blog a unha indexación moi inferior da desexada... ou tomamos as verbas de Google como a voz do oráculo, segundo a cal non teño nada de conto, teño algunha estrela e son un limón, espero que cando menos maduro.

o meu 1 de maio

2004-05-02T15:37:00.000-07:00

Coido que non fun o único... pero realmente iso non me serve de nada. Foi o sábado, dato importante: SABADO, día da semá na que para moitos o sol dalle por saír moito máis tarde... pois nada... eu as 8:30 en planta. Collo o twingo da señora, á señora e marchamos camiño a Xanadú a mercar algo co que ir amañados as 5 bodas que temos nestes meses. É moi extraño ver un centro comercial tan grande a esas horas da mañá sen apenas coches... entramos pensando que éramos un xénios que deran coa franxa ideal para dispoñer das tendas e dependentes para nos soiños... pero non... despóis de preguntarlle a un amable garda de seguridade... definitivamente... estaba pechado.

A pregunta é ¿que fas un sábado ás 10 da mañá que é festivo? Como non topamos resposta a esa pesquisa... voltamos a casa a durmir.

Pero non deixa de ser curioso. O día do traballador o consumo descansa.

2004-04-30T15:48:00.000-07:00

menudo visto e non visto o do IVE dos libros....

En la pastilla roja (fermoso nome) podedes ler a resposta do alcalde á CMT... non ten perda. Estes capitalistas ás veces perden o rumbo. Eu, sinceiramente, confio en Montilla... algún día haberá que ir intentando falar con él.

Hoxe, camiñando pola miña facultade ... mentres trataba de lembrar o tempo que non falo co meu titor... e si paga a pena comezar un novo doutoramento ... tropeceime con un tipo que vendía material... como dicilo... ¿extraño? estaba a constitución da república, bandeiras, pins, pegatinas, posters, láminas, CDs... en fin, que collin un par deles, porque non tiña máis cartos... pero quedeime coas ganas de convertir a miña parede nunha pegada de carteis dos anos 30... e por certo, a un mes da boda xa teño ó meu "kit antimonarquico"... que algún dia explicarei que é... (por certo, merqueillo á xente de IU-IPC (creo)...

2004-04-29T16:31:00.000-07:00

A ministra quita o IVE dos discos e libros. Sabia decisión.

Leo isto e non podo deixar de rir... a estes de telefónica váiselles a olla moito moito. Hai varios Eurobarómetros situándonos como terceiros pola cola... iso sí, cando entren estes países novos pois a cousa cambiará e xa estaremos no medio... en fin, que pouca vergonza!

Pero eu fico cos libros sen IVE.

2004-04-28T15:39:00.000-07:00

Logo dunha findesemana de traballo en BCN e despois de ver os resultados podo voltar á reflexión.

O certo é BCN é unha cidade moi especial, moi acolledora. Dín por ahí que o cemiterio máis grande de Galicia é o da cidade vella da Habana, a cidade máis grande Bos Aires... e supoño que a cidade con máis bares é Barcelona. Non entendo porqué, bueno sí, os pementos de padrón, o pulpiño e o ribeiro enchen as rúas desta cidade coa toponímia do país: Arzúa, Melide, Rianxo, A limia, Monfero... dame ganas de entrar berrando dicindo: paisano!! aínda que ás máis das veces o dependente é un paquistaní ou un andaluz.

¿lembrades aquela cidade na que Amelie facía de moza dun erasmus que vivía en Barcelona? Pois así é esa cidade. Seica hai unha población flotante que pasa un par de bos anos alí... ¿lembrades cando me fun de viaxe mochilero por europa... na ladeira da montaña tibidabo... mirando a posta de sol...?

E por último, o grandísimo calamaro e o seu disco. Non deixo de escoitalo... non podo, non sei que teñen os arxentinos para liarnos así. Un fermoso libro de Xavier Alcalá... na findesemana de traballo leváronme a un concerto dun grupo chamado "argentum", interpretando tangos con guitarra e chelo... pufffffffffff

25 de Abril Sempre!

2004-04-25T10:55:00.000-07:00

Grândola, vila morena
Terra da fraternidade
O povo é quem mais ordena
Dentro de ti, ó cidade

Dentro de ti, ó cidade
O povo é quem mais ordena
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena

Em cada esquina um amigo
Em cada rosto igualdade
Grândola, vila morena
Terra da fraternidade

Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada rosto igualdade
O povo é quem mais ordena

À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade
Jurei ter por companheira
Grândola a tua vontade

Grândola a tua vontade
Jurei ter por companheira
À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade

ATARFE

2004-04-20T03:16:00.000-07:00

Para moitos Atarfe é un sono feito realidade... pero seica a CMT lles vai chafar o invento... que poucas luces hai neste estado... e neste país. Non deixedes de visitar a web e mirar o que ofrece un concello de 1180 habitantes.

complejos ?

2004-04-16T15:37:00.000-07:00

a verdade é que despóis de ver o ben que o pasan algúns polo mundo adiante... pois fiquei un pouco calado, sen saber moi bem que contar.... cando o certo é que me pasaron unha morea de cousas: tropeceime con máis de 1000 soldados avanzando polo paseo de Marín (ían de Romería a Compostela), unha muller doume un toque coa súa moto na Rúa Aragón en vigo, quedei flipado co CUVI, fun esbrozar ó monte, tiven un incendio no galiñeiro, tivemos un cortocircuito e caida de cables de corrente (deses de fenosa que van 5 xuntos en paralelo) tamén no galiñeiro...etc, etc, etc

Pero quédome co grupo que descubrín hoxe. Estaba eu escoitando o CD da Rockdeluxe que me trouxeron os reis (bueno, trouxeron a suscripción... aínda que este é outro tema... ós reis (viva a república!) traen sempre o que lles peta, pero tamén sempre algo que poidan usufructuar :P )...dicía que estaba escoitando o cd da Rockdelux i é un recopilatorio de Green Ufos, un dos meus selos favoritos (Experience, Piano Magic, Dominique A...)... pero non coñecía a the essex green... escoitádeos porque non ten perda.

2004-04-13T13:37:00.000-07:00

Hoxe levo unha boa sorpresa. Camiño a Coruña collo o tren pensando que no TRD podería empregar a "mesiña" e podería traballar. Pero para a miña sorpresa houbo unha restriccións de TRDs e agora puxeron uns cantos "Rexionais Express"... Ay o transporte!!! Pero lendo a voz topei con esta nova de Xabier Alcalá. A este tipo coñecino mentres facía o traballo de campo para unha investigación sobre a sociedade da información en galicia para certa institución. O caso é que me encantou este home... realmente ten unha visión moi peculiar sobre todos estes temas, e quizáis ten que ver o feito de que sexa un informático (ou teleco) con ialma de escritor. Agora seica escrebeu unha novela sobre os protestantes que coido irei mercar á libreria michelena con ledicia... aínda que xa descubrin algún erro... porque non é certo que todas as igrexas protestantes foron pechadas durante a Dictadura Franquista. Un dos trucos empregados foi poñer todo a nome de misioneiros ingleses, mesmo as terras, para evitar que "males maiores"... pero mira ti por onde nos voltamos topar o Xavier mais eu...

La Joven de la Perla

2004-04-11T15:50:00.000-07:00

Estes días de festa... xa se sabe... paseiños polas praias (esta vez foron Lagos e Samil), viaxes ó "extranxeiro" (léase portugal), Compostela, música, ceas... e moito cine. Foron:

La mala educación. Pareceume moi predecible, decepcionoume... non sei a media película estaba aburrido... tal vez porque me esperaba un Amen, pero a Almodovar aínda lle queda camiño para ser Costa-Gavras. Iso sí, Gael faino moi ben... eu coido que non lle fan doblaxe (¿certo?) e o tipo clava un castelan de Valladolid. Tamén o fai moi ben o Cámara... unha mágoa que a aparición de leonor sexa tan breve :(

Mi Vida sin Mí... Tamén con leonor e esta si que me gustou moito. A muller esta fai un cine moi personal... moi cercana ó Cine Independente (jejeje) Americano... e sempre cun universo moi personal... agora bem, quédome con "cosas que nunca te dije".

The Italian Job. Non sei porqué me baixei esta película... á metade estropeouse e deixei de mirala... o único bó que saia na peli eran os "mini".

Pero coa que me quedo e con "la joven de la perla"... unha deliciosa Scarlett Johansson e unha película moi fotográfica... como as do vello Angelopoulos. Por certo, non atopo nada no Emule nin de Manoel de Oliveira nin de Theo Angelopoulos... acéptase suxerencias!

2004-04-11T15:41:00.000-07:00

Agora ata a Voz de Galicia fala das bitácoras citando un suposto estudio do MIT... eu intúo que será do MIT Media Laboratory aínda que non atopo a cal dos seus grupos de investigación fai referencia a nova. Coido que estes da voz aínda non descubriron o hiperenlace ou hipervínculo.

E falando de barcos... Un dos estudios do PEW fala dos blogs e non da unha visión tan optimista... aínda que eu non me fío demasiado destes tipos... a súa metodoloxía da un pouco a risa. Supoño que un día... cando teña tempo... (jajaja) haberá que facer unha pesquisa (vía blogaliza) sobre os blogs galegos.

Por si hai algún desesperado nisto da investigación sobre os blogs aquí hai outro paper sobre os blogs: "implicit structure and the dynamics of blogspace"... que algún día leerei e reseñarei.

Democracia Digital

2004-04-05T15:48:00.000-07:00

Aínda queda xente boa e boa xente. Fai uns días comín con Ángel, mario e igor, xente que conforma o grupo de "CiberSomosaguas" (Somosaguas é onde está un campus da Complutense, no concello de Pozuelo de Alarcón, un sitio moi pijo... están as facultades de económicas, empresas, psicoloxía, socioloxía, antropoloxía, políticas e traballo social). Tamén veu un rapaz, Jose David Carracedo, que está no departamento de Ciencia Política III e que traballa sobre voto electrónico.

O caso e que falamos un rato no paseo post-café e quedamos en falar... e fixémolo o viernes. Estiven contándolle o que facía e bla bla bla e eles fixeron o propio, amosáronme a súa web e os seus proxectos... o millor de todo é que precisan xente para facer o que a mín máis me gusta, investigación cualitativa!!! á volta falarei con eles... je je je

Redecorando a miña vida

2004-04-04T16:06:00.000-07:00

Esta é a mesa que merquei en IKEA a mediados de outubro... estaba a buscar unha solución para todos os libros (evidentemente: unha estantería) e cando pasei pola sección de oportunidades mirei alí esta mesa... tiña unha pequena fenda nun canto... e custaba uns 25€... evidentemente metina tal cual (montada) no meu carro, xunto coa estantería e paguei... logo tiven que desmontala no parking e tentar metela no coche, algo que logrei tras algúns esforzos e cunha multitude de xente observándome.

Hoxe escrebo sobre Ikea porque fun mercar algunhas cousas, porque mirei unha mesa pro comedor "ideal de la muerte" na mesma sección de oportunidades e mandámos ós meus cuñaos a por ela... pero sobre todo porque leo en Reuters que o propietario desta compañía supera xa a Gates como home máis rico do mundo. A verdade é que non me extraña... máis ou menos teñen o mesmo tempo o meu PC e a mesa da foto... e non vos quero comparar a estabilidade, comodidade, usabilidade, ergonomía...etc dos productos que fabrican un e outro.

y otro perro piloto

2004-04-04T15:55:00.000-07:00

... eu estaba nun chino, ceando cuns amigos... e comezaron a contar como a carretera de Andalucía e a de Toledo están cheas de nacionais con recortadas... logo 'deja vús': teléfonos que soan e miradas nerviosas... esta vez foi en Leganés... en Zarzaquemada, a dúas paradas de cercanías e bueno... durante todo o mes eu collín o tren en Zarzaquemada, onde me deixaba un compañeiro de curso... para ir a Fuenlabrada. Pero mañá marcho a Galiza, tras unha tortuosa viaxe parando en tódolos pobos do mundo chegarei a Pontevedra preto da medianoite... que pereza. levo o portatil con algúns capítulos de Dr En Alaska e algunha peli chinesa, o reproductor de mp3 e un bó libro... pero hai folga de Auto Res e terei que pasar estes días soiño como un can :(

bodrio tras bodrio

2004-04-03T15:26:00.000-08:00

non... non podo evitalo... iso de convencer á xente de que mire películas chinas non é o meu... asique tivo que ser Duplex, unha película completamente previsible... na que a vergonza allea me fixo ir a dar uns cantos paseos polo adobado dos meus cuñaos. En fin... non fai falla que a miredes!

Con envexa miro como na distancia o CGAI segue a manter o listón... que envexa.